Alexz Johnson: Voodoo Vs Reloaded

        To Voodoo της Alexz Johnson ήταν ένα από τα καλύτερα albums της χρονιάς που μας πέρασε. Μέσα από τις επηρρεασμένες από την world μουσική ενορχηστρώσεις του και τους ώριμους στίχους του, κέρδισε με την αξία του το 8 στα 10 κι έβαλε στις playlists μας διαμαντάκια όπως το Look At Those Eyes, το Trip Around The World, το Taker κτλ. Το κακό ήταν, όμως, ένα: flopαρε! Κι επειδή η δισκογραφική ήταν πολύ εύσπλαχνη για να το αφήσει να περάσει έτσι, αποφάσισε να κάνει re-release. Έτσι βγήκε το Reloaded δηλαδή τα τραγούδια του Voodoo με διαφορετική ενορχήστρωση, πιο και καλά radio - friendly μήπως και γίνει κανένα θαύμα και πουλήσει ξαφνικά.
   Φυσικά και το πρωτότυπο ήταν καλύτερο. Γιατί χωρίς τις world ενορχηστρώσεις, στην ουσία αφαιρήται η μισή μαγεία του album. Οι στίχοι, φυσικά, παραμένουν οι ίδιοι, αλλά κομμάτια όπως το Taker χάνουν την αξία τους. Το Reloaded είναι το μέσο pop album στην ουσία ενώ το Voodoo ήταν κάτι παραπάνω.
   Άρα έχουμε και λέμε:
                                                             1) Voodoo= 8/10

                                                         2) Reloaded = 5/10

                                                

Nicole Scherzinger: Killer Love

  Η Nicole Scherzinger πάντοτε, μάλλον, ήθελε να κάνει σόλο καριέρα. Έχοντας αρχίσει την καριέρα της σαν αρχηγός των πορνιδίων Pussycat Dolls, στην ουσία αυτή ήταν που τραγουδούσε ενώ οι άλλες απλώς κουνιούνταν πέρα δώθε καθώς τα μέλη έφευγαν ένα ένα με αποτέλεσμα να διαλυθεί το group. Πριν, όμως, την διάλυση του group, το 2007, η Nicole είχε βγάλει αρκετά singles που flopαραν μέχρι που ήρθε η σειρά του Poison που βρέθηκε στο top10 του UK και να που δεν άργησε να βγάλει album.

          Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Poison, όπως έχω γράψει παλιότερα, είναι ένα μέτριο κομμάτι και δεν καταλαβαίνω γιατί το Popjustice εκστασιάστηκε και γιατί πήγε τόσο ψηλά στα charts. Μετά συνεχίζουμε με το Killer Love που είναι το Poison με αλλαγμένους στίχους και το dance κλίμα συνεχίζεται με το Don't Hold Your Breath που είχε βγει παλιότερα σε demo με τον Timbaland και την Keri Hilson. Αν και το demo ήταν ελαφρώς καλύτερο, καλή είναι κι η version της Nicole. Κι επειδή στο ίδιο στυλ κινήται και το Right There, στο νούμερο 5 μπαίνει το You Will Be Loved, ένα filler rnb midtempo που θα αναδείξει και καλά τις ανύπαρκτες φωνητικές ικανότητες της Nicole.Τα κλισέ Wet και Club Banger Nation προορίζονται σίγουρα για singles επειδή προέρχονται κι από mainstream παραγωγούς (Stargate και RedOne) και θα μπορούσαν να βγουν από την κάθε Rihanna/Lady Gaga κτλ για να κάτσουν στο top 10 του UK μαζί με τόσα και τόσα παρόμοια

      Κι από και πέρα αρχίζουν οι μπαλάντες και τα midtempos. Ενώ τα dance κομμάτια τ' άκουγες με ένα ενδιαφέρον, εδώ καταλαβαίνει κανείς πως έχουμε να κάνουμε με below average fillers που συνοδεύονται με πιάνο και σε ένα από αυτά έχουμε κιόλας την συμμετοχή του Sting, στο Power's Out. Έχουμε, φυσικά, κι ένα διάλλειμα από την κλάψα, το μετριότατο remix του Heartbeat του φλώρου Enrique Inglesias στο οποίο συμμετείχε κι εκείνη. Άρα το μισό cd είναι αυτό που λέμε boring and lame.

     Για να συνοψίσουμε, το Killer Love αποτελείται από τρια είδη τραγουδιών: τα αβανταδόρικα dance που φιλοδοξούν να σκαρφαλώσουν ψηλά στα charts, τα rnb midtempos και τις πιανιστικές μπαλάντες. Το σύνολο: ένα ανέμπνευστο album κατασκευασμένο για να πουλήσει και που έχουν κάνει τόσες και τόσες σταρλέτες τύπου RiRi και καλύτερα. Στην ουσία, μόνο το Don't Hold Your Breath αξίζει που είναι κι η "ζύμη" όλου των υπόλοιπων dance τραγουδιών. Οι μπαλάντες και τα midtempos δεν μπορούν να χαρακτηριστούν κάτι παραπάνω από skipable. Φυσικά και θα πουλήσει, αν κι όχι τρελά, κι από κάποιους θα εγκωμιαστεί, αλλά, ας λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, δεν έχει κάτι να προσφέρει. 4/10
   
 

Britney Spears: Femme Fatale

             Δεν είναι μυστικό ότι δεν πολυσυμπαθώ την Britney Spears. Η εικόνα της ξανθιάς μαστούρως που έχει βγάλει προς τα έξω αρχίζει και να με κάνει να εκτιμώ την εικόνα που βγάζει η Kesha. Κι επίσης έχω τραυματικές εμπειρίες, back to 2007, όταν κάποιοι μαλάκες με ρωτούσαν αν πιστεύω πως είμαι πιο όμορφη απ' αυτήν με ξυρισμένο μαλλί  κι εγώ τους απαντούσα "ναι" και μετά μ' έβγαζαν ψωνάρα γιατί και καλά εννοούσαν την Brit πριν την παρακμή της. Αλλά επειδή εγώ έχω παρεξηγήσει πολλούς στην ζωή μου, είπα να δώσω μια ευκαιρία στο Femme Fatale. Ας το πάρουμε track by track λοιπόν.
          01.Till The World Ends:
 Με τα πρώτα ακούσματα δεν το βρήκα τίποτα ιδιαίτερο, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι είναι true banger. Τι κι αν γράφτηκε από την Kesha;
       02.Hold It Against Me:
Το πρώτο single που έσπασε ρεκόρ για ρεκόρ στα iTunes. Έχει ωραία μουσική, γαμάτο ρεφρέν κι ένα καταπληκτικό dubstep breakdown στο middle 8.
        03. Inside Out:
 Στο πρώτο άκουσμα το βρήκα αδιάφορο, αλλά είναι αρκετά grower τελικά.
      04. I Wanna Go:
Οι fans σκίζουν τα σουτιέν τους γι' αυτό, αλλά, ok, δεν είναι πως είναι άσχημο, απλώς δεν νομίζω πως είναι δα και τόσο αριστουργηματικό.
      05.  How I Roll:
   Πολύ autotune ρε παιδί μου....
    06 . (Drop Dead) Beautiful (ft. Sabi): 
   Καταρχήν, μπράβο στην Brit που προωθεί νέα ονόματα (η Sabi είναι μια νεαρή ράπερ από το Los Angeles) και δεύτερον, το συγκεκριμένο δεν θα μπορούσε να μην γίνει hit γιατί είναι ακριβώς στο στυλ της. Κάτι σαν Gimme More περίπου και καλύτερο ίσως.
    07. Seal It With A Kiss
     Ένα απλό filler....
   08. Big Fat Bass (ft Wiil.i.am)
Όταν ο Wiil.i.am είναι παραγωγός σ' ένα κομμάτι, αυτό σημαίνει πως θα το καταστρέψει στάνταρ. Έτσι, εδώ έχουμε ένα γεμάτο autotune έκτρωμα που μοιάζει πολύ μ' αυτά των Black Eyed Peas. Α, και το Bass = Cock όπως πολύ σωστά λέει το Popjustice.
    09. Trouble For Me
Συμπαθητικούλι και χορευτικούλι... Χλωμό το βλέπω να γίνει single. αλλά υγεία παν' απ' όλα...
   10. Trip To Your Heart
Πιο χαμηλών τόνων από τα προηγούμενα, δεν αγαπιέται με την πρώτη ακρόαση, αλλά είναι κι αυτό grower , είναι χαριτωμένο και ζαχαρένιο.
   11. Gasoline
Ορκίζομαι πως έχω ακούσει το ίδιο τραγούδι 5000000000000 φορές τα τελευταία χρόνια με άλλους στίχους.
   12. Criminal
 Ποιανού ιδέα ήταν να μπει αυτό στην βασική tracklist; Γιατί είναι ακόμα ζωντανός; Κι ας απαγορεύσει κάποιος στην Britney να τραγουδάει μπαλάντες για το καλό της ανθρωπότητας!
      Bonus Tracks: Ok, παλεύονται. Το Up N Down και το He About To Lose Me θα μπορούσαν να αντικαστήσουν τα Criminal και Gasoline. Τα άλλα δυο, Selfish και Don't Keep Me Waiting, δεν λένε και πολλά, ok.
        Το Femme Fatale έχει και τις καλές του στιγμές , αλλά μερικά τραγούδια δεν έχουν λόγο ύπαρξης (Criminal, Gasoline, Big Fat Bass). Μερικές φορές ακούγεται λίγο overproduced (αλλά πιο overporoduced από το Backout δεν γίνεται, sorry her loyal fans, μόνο το Break The Ice μου άρεσε),αλλά είναι σε γενικές γραμμές ευχάριστο .Κι ιδού ο βαθμός: 6,5/10
 
 

Adele: 21

            Το 2008, η Αγγλία θεωρούσε πως βρήκε δυο διαδόχους της Amy Winehouse, την Adele και την Duffy. Η πρώτη ήταν σοβαρή κι ευαίσθητη  και μεταξύ μας... όχι κι ιδιαίτερα όμορφη ενώ η δεύτερη είχε μια τσαχπινιά κι ήταν και κούκλα, τα δυο αντίθετα άκρα δηλαδή. Έμοιαζε να επικρατεί η δεύτερη με το ντεμπούτο της μα τρια χρόνια μετά η Adele έκλεψε τα φώτα της με το 21, τον δεύτερο της δίσκο σ' αντίθεση με την Duffy που το Endlessly δεν έκανε τον ντόρο του ντεμπούτου, αλλά flopαρε. Άρα Duffy Vs Adele 1-1.Ο σκοπός του review δεν είναι βέβαια να συγκρίνουμε την μια με την άλλη, αλλά να εξετάσουμε το 21, να δούμε αν αξίζουν όλα τα εγκώμια των κριτικών και τις καλές πωλήσεις.

   Το Rolling In The Deep, πρώτο single του album, είναι ένα σκοτεινό uptempo που αναδεικνύει την εκπληκτική φωνή της Adele τόσο στις ψηλές όσο και στις χαμηλές νότες. Μετά έχουμε το Rumour Has It που το ανέφερα σε προηγούμενο ποστ, ένα πιανιστικό, ξέφρενο ξέσπασμα με θέμα έναν τυπά που με άλλη τα έχει ενώ άλλη αγαπάει. Τα επόμενα κομμάτια, από το 3-11 δεν είναι τόσο κεφάτα, με κυρίαρχα τα δυνατά heartbroken Turning Tables και Set Fire To The Rain και το συγκινητικό Someone Like You, όλα τους ν' ασχολούνται με χαμένες αγάπες που άφησαν όλες το στίγμα τους, θετικά ή αρνητικά ή που σβήνουν σιγά σιγά.

   Ενώ η Adele διηγήται τις ιστορίες αυτές με την συνοδεία της καταπληκτικής της φωνής, μπορεί κανείς να βυθιστεί στα συναισθήματα που προκαλούν και στην σκοτεινιά της μουσικής. Δεν είναι και δύσκολο να μεταφερθείς στο σκοτεινό Λονδίνο ενώ αυτές εκτελλίσονται, θυμήζοντας γι' άλλη μια φορά γιατί το 21 έκανε τους κριτικούς να πάθουν την έκσταση της ζωής τους και ταμεία των δισκάδικων να σπάσουν. Λίγα albums του είδους μπορούν να το κάνουν αυτό, don't you agree; (λέω του ει΄δους για να μην πεταχτεί κανείς και πει "Γιατί, εγώ ακούγοντας Kesha τα ίδια αισθάνομαι! :p)

    Σε μια εποχή, λοιπόν, που την Gaga την προσκινούν κι ατάλαντοι σαν τον Beiber και την Kesha μπαστακόνονται στις κορυφές των charts, είναι καλό να βλέπει κανείς και καμιά ταλαντούχα παρουσία να ανεβαίνει στην κορυφή και του Billboard και των UK Charts και να σπάει ρεκόρ (το 21 είναι το album του Ιανουαρίου με τις περισσότερες πωλήσεις στην Αγγλία). Το είπαμε, αξίζει το hype του. Σηκώνει κανείς αντίρρηση; 8/.10

So Lady Gaga Was Born This Way

                                                 

        Και πάμε κατευθείαν στο επίμαχο θέμα της εβδομάδας: την κυκλοφορία του new single της Gaga που όλοι (και καλά) περιμέναμε. Ο Perez Hilton έκανε κωλοτούμπες γιατί η κολλητούλα του έγραψε το hit της δεκαετίς και του αιώνα και της χιλιετίας. Η ίδια δήλωσε "this will be the anthem of our generation!"  που το έγραψε σε δέκα λεπτά μετά από Θεία Έμπνευση .Άρα υποτήθεται πως οι προσδοκίες μας πρέπει να είναι μεγάλες και πως πρέπει να περιμένουμε το Υπέρτατο Τραγούδι Που Όμοιο Του Δεν Υπάρχει.
  Το Born This Way είναι ένα pop/dance κομμάτι με disco επιρροές και την απαραίτητη ηλεκτρονικούρα που την καθιέρωσε. Με την πρώτη άκροαση μαθαίνεται το ρεφρέν και με την δεύτερη μάλλον όλο. Οι στίχοι του είναι καλοί, αλλά όχι και τέλειοι. Η μουσική, νομίζω, είναι το καλύτερο χαρακτηριστικό του Born This Way.
  Οι τεμενάδες που της έκαναν δεν άξιζαν όμως. Είναι ένα από τα τραγούδια που θα μπορούσε να κάνει επιτυχία η Madonna στα late '90s. Εντάξει, είναι gay anthem κι όλοι οι καταπιεσμένοι θα χαμογελούν μόλις το ακούν. Δεν άξιζε, όμως, το hype του.6/10

Selena Gomez & The Scene: A Year Without Rain

              Ένας χρόνος ακριβώς πέρασε από την κυκλοφορία του Kiss &Tell, του πρώτου album της τρίτης μπεμπέκας της βιομηχανίας της Disney (η πρώτη είναι η Miley και δεύτερη η Demi Lovato) κι η Selena δεν άλλαξε καθόλου εμφανισιακά. Για να διαπιστώσουμε αν το ίδιο ισχύει για την μουσική της, η κοπελιά είπε να μας βοηθήσει βγάζοντας δεύτερο album, το A Year Without Rain.

      Δεν ξέρω πως το έφεραν οι καιροί, αλλά οι κοπελούδες της Disney όσο πάνε κι απομακρύνονται από τον pop / rock ήχο. Έτσι, όπως η Miley Cyrus έκανε στροφή προς τον πιο pop ήχο κι η Demi Lovato δήλωσε πως θα το γυρίσει στο rnb, η Selena πρόσθεσε στην μουσική της λίγες δόσεις από teckno και dancehall τα οποία αντικαθιστούν τα pop / punk και pop/rock στοιχεία του Kiss &Tell καθώς συνεργάστηκε με πιο αβανταδόρικα ονόματα στον κόσμο της mainstream pop (Kevin Rudolf, RedOne, Toby Gad).

           Το Round And Round είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο Kiss &Tell και στο A Year Without Rain επειδή έχει κάποιες pop rock νότες μα είναι πιο dance από ότι τα κομμάτια του πρώτου της album. Συνδετικό κρίκο αποτελεί και το Off The Chain που φέρνει σε Naturally σε βελτιωμένη έκδοση και θα μπορούσε ν' αλωνίζει στα charts του UK άνετα. Το Spotlight μπορεί να μην είναι ο ορισμός του hit, αλλά είναι ένα ωραίο dancehall κομμάτι το οποίο θα μπορούσε να παίζεταιστις παραλίες αντί των Μυκονιάτικων καθώς και μια ευχάριστη αλλαγή έπειτα από τόσα dance κομμάτια. Ευχάριστη έκπληξη είναι κι η μπαλάντα Ghost Of You επειδή δύσκολα σταρλέτες της Disney τραγουδούν μπαλάντες της προκοπής. Αξίζει να σημειωθεί και το αισιόδοξο και relatable Sick Of You με τον έξυπνο στίχο  "I'll wave goodbye when you say hello".

    Στον αντίποδα υπάρχουν και μερικά κομμάτια που δεν είναι και τόσο καλά όσο αυτά που αναφέρθηκαν πιο πριν. Το ομότιτλο κομμάτι είναι σχετικά κλισέ και δεν ταιριάζει στην φωνή της Selena. Το Rock God, πάλι, δεν ταιριάζει στο attitude της, αλλά στης Katy Perry από την οποία γράφτηκε. Το Summer's Not Hot δεν είναι κι από τις καλύτερες δουλειές του RedOne αν και στην αρχή έχει κάποιο ενδιαφέρον. Το Intuition δεν λέει τίποτα ενώ το Live Like There's No Tommorow είναι η κλισέ μπαλάντα των τίτλων τέλους μιας κλισέ ταινίας που όλοι έχουμε ακούσει και δεν χρειάζεται να ξανακούσουμε.
            Ok, ποτέ των ποτών η Selena Gomez δεν θ' αλλάξει την μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να μας δώσει μερικά καλά τραγούδια. Έτσι, αν και το A Year Without Rain δεν είναι το απόλυτο pop album της χρονιάς, είναι ευχάριστο και danceable στο μεγαλύτερο μέρος του, δηλαδή ότι πρέπει να περιμένεις από Disney artist. Συνεπώς βρισκόμαστε σε καλό δρόμο... 7/10
     PS: Sorry for not writing so long μα το Internet έχει αποκτήσει τάσεις αυτοκτονίας τον τελευταίο καιρό.

Nadine Coyle: Insatiable

                     Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι λίγοι ήθελαν να κυκλοφορήσει η Nadine σόλο δίσκο όταν θέλουν καινούριο album από τις Girls Aloud και το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν μαθεύτηκε πως το cd θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά από τα καταστήματα Tesco, σαν να λέμε εδώ "μόνο στα ΑΒ Βασιλόπουλος". Φαντάζομαι τι θάψιμο έπεσε! Για να δούμε, όμως, τι άρωμα έχει το Insatiable, των χαλασμένων αυγών ή του φρεσκοψημένου ψωμιού; Μήπως ένα μέλος των Girls Aloud έκανε ένα album της προκοπής;

   Η Nadine χαρακτηρίζεται από πολλούς η φωνή του συγκροτήματος και δεν έχουν κι άδικο. Στα περισσότερα τραγούδια είναι αυτή που κάνει όλη την βρώμικη δουλειά. Βέβαια, δεν είναι και τόσο υψηλού προφίλ προσωπικότητα σε αντίθεση με την Cheryl, ούτε η προσωπική της ζωή είναι δα και πολυτάραχη κι ως γνωστόν όσο πιο μπλεγμένα είναι τα γκομενικά σου, τόσο περισσότερο ασχολούνται μαζί σου. Οπότε, αν και δεν είναι εντελώς αόρατη, δεν είναι δα και το επίκεντρο της προσοχής (και δεν χάνει και τίποτα, ξέρω τι σας λέω).

  Το πρώτο single, Insatiable, με έκανε να νομίζω ότι η Nadine δεν ήθελε να απομακρυνθεί από τον ήχο των Girls Aloud, αλλά να βγάλει ένα αντίγραφο του. Ακούγοντας το album, κατάλαβα ότι η Nadine ήθελε να το παίξει "Hey, τραγουδώ soul/Motown/ retro!''. Έτσι, τα τραγούδια χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τα retro/pop κομμάτια, τις πολλές - κατ' ομολογία- μπαλάντες που - τι έκπληξη! - χρησιμεύουν για να αναδείξει την φωνή της και τα mid - tempos.
      Το μόνο καλό με τα τραγούδια είναι ότι η Ιρλαδένζα έχει καλή φωνή και προσπαθεί να δώσει τον καλύτερο της εαυτό, αλλά αυτό είναι και το μειονέκτημα του. Η υπάρξη τόσων μπαλαντών, ειδικά προς το τέλος, κουράζει αρκετά με αποτέλεσμα να μην ξεχωρήσεις καμία άρα έτσι απορίπτεις το 1/4 του Insatiable. Περιέχει, βέβαια, ένα καλό uptempo, το Red Light, άντε και το Put Your Hands Up που έχει κάτι από Natasha Bedingfield και δυο αξιόλογα mid tempos, το Chained και το Lullaby μα τίποτα άλλο ικανό να σε κρατήσει. Εκτός αυτό, σε πολλά σημεία ακούγεται αυτό που λέμε "a bit dated". Συνεπώς, το ακούς 1 - 2 φορές και λες: "Έχε χάρη που ήταν δώρο με τις πατάτες"

      Αν το Insatiable κυκλοφορούσε κάπου στα '90s, δεν θα ήταν και τόσο flop. Τώρα, όμως, βρισκόμαστε στα τέλη του 2010, όπου τα retro τραγούδια εκτιμούνται κυρίως από τους κριτικούς, όχι από τους ακροατές και οι φωνητικές ικανότητες δεν είναι απαραίτητες. Κάπως έτσι σκέφτηκαν πολλοί και δεν το αγόρασαν και συνεπώς flopαρε. Επίσης αυτή η εμμονή να δείξει την φωνή της είναι ενοχλητική με αποτέλεσμα ν' αναλώνεται σε βαρετές και ξεπερασμένες μπαλάντες, θυμήζοντας μας γιατί το μόνο τραγούδι στο Chemistry που έκανε νερά ήταν το No Regrets στο οποίο τραγουδούσε μόνο εκείνη. Τα uptempos και τα midtempos δεν ικανοποιούν, όπως είπαμε και πριν, απόλυτα άρα έχουμε άλλο ένα average album. Ελπίζω οι υπόλοιπες να μαζευτούν μετά από αυτό.... 5,5/10
   
 

Rihanna: Loud

              Ήταν καλοκαίρι ή άνοιξη του 2010, δηλαδή μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία του Rated R, του μοναδικού, ίσως, δίσκου της  που αγαπήθηκε από όλους, και θαυμαστές και haters, κι η δεσποινίδα μας ανακοίνωσε πως θα το ξαναγυρίσει στο χαρούμενο pop/dance ύφος, πράγμα ανυσηχητικό επειδή όλοι υποψιάστηκαν πως θα βγάλει το Good Girl Gone Bad pt 2 aka θα το ξαναγυρίσει στην εμπορικούρα, θα ξανατραγουδάει για ομπρέλες και θα το παίζει βασίλισσα της πίστας και πρώτο όνομα του μαγαζιού. Κοινώς: God help us!

    Βασικά, το Loud δεν είναι ακριβώς ο τέλειος κλώνος του GGGB, αλλά ένα μπαστάρδεμα από όλα της τα album (Music Of The Sun, A Girl Like Me, Good Girl Gone Bad και Rated R). Αν το album ήταν άνθρωπος, θα ήταν διχασμένη προσωπικότητα (δηλαδή Δίδυμος στο ζώδιο, αλλά αυτό δεν είναι στο θέμα μας). Περιέχει, λοιπόν, rnb/ dance/ pop κομμάτια που θα γίνουν επιτυχίες και θα βαρεθούμε να τ' ακούμε (S&M, What's My Name, Only Girl, Who's That Chick), reggae/dancehall τραγουδάκια ίσα ίσα για να κουνιόμαστε το καλοκαίρι στις παραλίες (Man Down, Raining Men), καμιά μπαλάντα για να μην την περάσουν για καμιά παράφωνη κι έχουμε δράματα (California King Bed, Fading), μερικά απομεινάρια του Rated R (Cheers, Skin), το σίκουελ μιας μεγάλης της επιτυχίας, το Love The Way You Lie pt. 2 το οποίο δεν είναι καλύτερο από το πρώτο και το κομμάτι - σύνοψη όλου του album, το Complicated (όχι, δεν είναι cover του γνωστού τραγουδιού της Avril) που αρχίζει ως rnb midtempo και δανείζεται κάποια στοιχεία από europop στο ρεφρέν. Αυτό έχει το μενού σήμερα, από 'κει και πέρα, διαλέγετε και παίρνετε...

   Η συνάντηση των τεσσάρων albums δεν είναι κι ιδιαίτερα θεαματική μα δεν θα μπορούσε κανείς να την θεωρήσει κι εντελώς χάλια. Αν και τα δυο singles, το Only Girl (In The World) και το - Umbrella Vol. 2 - What's My Name θα τα ακούσουμε αρκετές φορές και μάλλον τέτοια μοίρα θα έχει και το S&M με τους αλά Rated R στίχους που είναι πέρα για πέρα εμπορικό μα είναι ή το Cheers που μοιάζει κάπως στο πολύ καλό Rockstar 101 μα εννοείται πως το δεύτερο είναι καλύτερο. To Who's That Chick προοριζόταν για διαφήμηση των Doritos στο USA οπότε παίζει να την γλιτώσουμε. Όσον αφορά τις μπαλάντες, sorry, αλλά δεν βρήκα κάτι καλό εδώ, αλλά από midtempos το Skin, άντε και το Complicated μπορούν να γυαλίσουν στον καθένα. Τα dancehall τραγούδια κι αυτά δεν λένε κάτι, αν εξαιρέσουμε την συμμετοχή της συμπαθέστατης Nicki Minaj στο Raining Men.
    Άρα τι μας μένει; Η τελική βαθμολογία! Τι θα βάλουμε; Πάντως όχι κανέναν βαθμό σε στυλ "σκίζω σουτιέν για το Loud". Τι σημαίνει αυτό; 6/10
 PS: Sorry for not writing so long αλλά
     α) είχα διαγωνίσματα και Jumboκαταστάσεις και
     β) I'm too in love to write!
  

Robyn: Body Talk

             Πριν το review, θέλω να πω πως την σήμερον ημέραν έχω γενέθλια. Γερνάω η ρουφιάνα! Πάμε στο review τώρα.

        Γιατί να ξαναπώ για την Robyn; Θα καταντήσω γραφική στο τέλος. Πολλοί θα μπορούσαν να την κατηγορήσουν ότι θέλει να μας φάει τα λεφτά βγάζοντας τρια mini albums αντί για ένα, αλλά δεν βαριέσαι, αυτό μειώνει την αναμονή.

   Η σειρά Body Talk από άλλους αγαπήθηκε, αλλά από άλλους μισήθηκε. Εγώ βρίσκομαι κάπου στην μέση, δηλαδή πως αν και δεν είναι η καλύτερη της δουλειά, έχει πολλά δυνατά σημεία που αποδεικνύουν την pop perfection της ασχημούλας Σουηδέζας. Just take a ride για να δούμε τι θα δούμε.

  Fembot: Τι σημαίνει Fembot; Οτιδήποτε κι αν σημαίνει, έχει catchy στίχους και μια δυναμική ερμηνεία από την Robyn, αλλά, ok, νομίζω πως παρακάτω υπάρχουν καλύτερα κομμάτια. Don't skip it, anyway.

Don't Fucking Tell Me What To Do: Προσοχή: παραπλανητικός τίτλος! Γιατί όσο γαμάτος είναι, το τραγούδι δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του. Δεν είναι παρά μια λίστα πραγμάτων που την σκοτώνουν (ξέχασε να προσθέσει την φάτσα της) με συνοδεία ηλεκτρονικών μπλιμπλικιών.

Dancing On My Own: Pop anthem! Σηκώνει κανείς αντίρηση;

Indestructable: Ένα από τα πιο ιδανικά κομμάτια για να χορεύεις αγκαλιά με το γκομενάκι. Η pop perfection συνεχίζεται!

Time Machine: Το Time Machine, από τον Max Martin με αγάπη, εκφράζει αυτήν την επιθυμία για πισωγυρίσματα στο παρελθόν. Like it!

Love Kills: Τα beats είναι κάπως βαριά μα το Love Kills είναι η απεικόνηση του μάταιου τούτου κόσμου (If you're looking for love, get a heart made of steel /Cuz you know that love kills/ Don't go messing with love, it'll hurt you for real /Don't you know that love kills?). Απαισιόδοξο ως στίχος, αλλά ως αποτέλεσμα, αρκετά γοητευτικό. 

Hang With Me: Λίγο κατώτερο από το Dancing On My Own, λίγο καλύτερο από το Imdestructuble, αλλά κι αυτό ένα pop anthem.

Call Your Girlfriend: Συμβουλές περί σχέσεων. Not bad...

None Of Dem (ft Royksopp): Ωραία εισαγωγή, το ρεφρέν με χαλάει.

We Dance To The Beat: Σπαστικό. Αντικαταστήστε το με το Include Me Out από το Body Talk pt. 2 ή με το Cry When You Get Older από το pt. 1 .

U Should Know Better (ft Snoop Dog): Κάτι σαν το None Of Dem, μόνο που η ευτυχία κρατάει μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως δεν υπάρχει ρεφρέν.

Dancehall Queen: Robyn goes Carribean! Λίγο άσχετο με το υπόλοιπο album, αλλά ένα διάλλειμα μας χρειάζεται που και που.

Get Myself Together: Σε version μπαλάντας θα ήταν καλύτερο.

In My Eyes: Νομίζω ότι έχει βρεθεί σε λάθος μέρος στην tracklist ή να μην συμπεριληφθεί καθόλου.

Stars 4 - Ever: Βαδίζει στα χνάρια του Indestructable μα χάνεται στην διαδρομή.

                                 Overall:

Αν κρατήσουμε από το Body Talk τα καλά του σημεία κι αλλάξουμε κανά - δυο τραγουδάκια, βγαίνει ένα καλό pop album. Το album έτσι όπως είναι δεν είναι κι άσχημο, αλλά με τις αλλαγές αυτές θα έπαιρνε έναν μεγαλύτερο βαθμό. 7/10

Singles Club! Dance Dance !

                                            1) Roll Deep ft Alesha Dixon - Take Control

     Οk, δεν περίμενα ποτέ να εκστασιαστώ με τραγούδι που θα έχει την πανέμορφη, αλλά άφωνη Alesha Dixon, αλλά αυτή η electro/hip hop αληταρία από την Μεγάλη Βρετανία έκανε το αδύνατο δυνατό! Όταν το άκουσα για πρώτη φορά, κάτι μου τράβηξε την προσοχή κι αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που μου άρεσε. Μέχρι στιγμής δεν το έχω βρει, αλλά δεν πειράζει, θα το βρείτε εσείς που είστε καλά κορόιδα. 10/10
                                            2) Wynter Gordon ft The Freemansons - Believer

          Μετά απ' αυτό αρχίζω και πιστεύω ότι η Wynter Gordon θα γίνει η κολλητή των DJs μαζί με την Lady Gaga (truth hurts, τι να κάνουμε, κι εμείς οι haters πρέπει να συμβιβαστούμε με την αλήθεια). Το Believer είναι αυτό που λέμε club - friendly . Έχει αυτό το trance feeling. Με την πρώτη ακρόαση ίσως να μην πειστεί κανείς, αλλά με μια - δυο ακροάσεις, μπορεί να μπει στο κλίμα. 9/10
                                                          3) Eva - Not My Daddy

     Ντροπή σου Kesha που κλωνοποιείς το πρώτο σου super hit και το δίνεις σε αθώα πρωτοεμφανιζόμενα κοριτσάκια για ν' αρχίσουν την καριέρα τους και μάλιστα μοιάζουν κάπως φατσικά στην  Ashley Tisdale! Δεν θα πας στον Παράδεισο! 3/10
                                                  4) Kesha - We Are Who We Are

      Ενώ εσύ, σιγανοπαπαδίτσα, γράφεις καλύτερα τραγούδια για τον εαυτούλη σου! Το We Are Who We Are δεν είναι ο ορισμός του τέλειου τραγουδιού, αλλά οι Dr. Luke/ Max Martin πάλι έκαναν πολύ καλή δουλειά με την παραγωγή. 6/10
                                                          5) Rosanna - Waterfall

         Μεγάλη μου παράλειψη που δεν παρουσίασα το single της πολλά υποσχόμενης  Rosanna, πρώην μέλους ενός από τα αγαπημένα μου  girlgroups, τις Play. Το άδικα flopαρισμένο single από την δισκογραφική εταιρία του Popjustice έπρεπε να πάει πιο ψηλά, don't you angree? 10/10
                                                         6)  Pink - Raise Your Glass

            Μετριότις.... Αχ, που πήγαν οι καλές εποχές του U + Ur Hand και του So What; 6/10
                                                     7) Jessica Sutta - I Wanna Be Bad

                                              Omfg, is this Blair Waldolf singing?  2/10     
                                                   8) Luciana ft Static Revenger - I Like That    

      Δεν μπορώ να καταλάβω τι δεν μου γυαλίζει σε αυτό το τραγούδι. Δεν είναι κι εντελώς χάλια, οι Static Revenger έκαναν καλή δουλειά, αλλά ίσως η Luciana είναι πολύ βλάχα και trashy για τα γούστα μου. Κρίμα που τα solo tracks της δεν είναι τόσο καλά όσο οι συνεργασίες της (μιλάω για το Cupid Boy της Kylie Minogue και το For The Record της Lolene) 6/10
                                                     9) Nicole  Schrerzinger - Poison

        Ο RedOne έκανε θαύματα, αλλά η Nicole με την εκπληκτική παραφωνία της σκότωσε το τραγούδι. Καλό flop τους εύχομαι.5/10
                                                 10) Nelly Furtado - Night Is Young

          Αχ, αυτός ο Timbaland έχει κάνει κακό σε πολύ κόσμο. Δεν εξηγήται αλλιώς γιατί το Night Is Young είναι τόσο χλιαρό ώστε να αρχίζω να εκτιμώ το Say It Right. 6/10                                         
                                                                          
                                                                                                                               

Cheryl Cole: Messy Little Raindrops

             Και το βραβείο για το album που δεν χρειαζόταν καν να ηχογραφηθεί το 2010 πάει....
στον δεύτερο δίσκο της χιλιοαπατημένης, πιθανώς όχι κι ιδιαίτερα έξυπνης και πρώην προσβεβλημένης από μαλάρια, Cheryl Cole. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή οι Girls Aloud μας έταξαν album μέσα στην χρονιά κι οι fans, ειδικά οι Άγγλοι που έχουν συνηθήσει να  γίνονται τα πάντα στην ώρα τους (αχ, δύσμοιροι, δεν θ' αντέξετε ούτε λεπτό εδώ!),  θα έχουν αγανακτήσει αφού το 2010 τελειώνει (omg!) και δεν ακούμε νέα τους! Τι να κάνουμε, λοιπόν, το follow-up του χλιαρότατου περσινού 3 Words που μας έδωσε το συμπέρασμα ότι η Cheryl στο group είναι καλύτερη απ' ότι η Cheryl μόνη σαν το λεμόνι που παγώνει στο μπαλκόνι; Μα να το ακούσουμε μπας και παρηγορηθούμε,αν και χλωμό το βλέπω!, λέω εγώ. Τώρα όποιος θέλει ακολουθεί....

    Από που αρχίζουμε; Από το πρώτο single, το Promise This, το οποίο είναι ότι πρέπει για να το ακούς την ώρα που κάνεις ψώνια στο Hondos Center στην Γλυφάδα, δεν είναι σίγουρα το τραγούδι της χρονιάς, αλλά κατά κάποιον τρόπο catchy παρά την άθλια γαλλική προφορά της πρώην κυρίας Cole και μετά ακολουθεί η χλιαρότητα σε όλο το μεγαλείο της! Ο λόγος για το Yeah Yeah, ντουέτο με τον πρεζάκια Travie McCoy και το Will.i.amικής παραγωγής Live Tonight. Το The Flood κάπως ακούγεται, αλλά είναι σχεδόν κίνηση αυτοκτονίας να γίνει single (sorry, αλλά μπαλάντα της Cheryl Cole; Χάλια δεν ακούγεται;).

   Η χλιαρότητα συνεχίζεται με τα Amnesia, Everyone και το ψευτό - οπερατικό Raindrops (τι τους θες μωρή τους πριμαντονισμούς; Αφού καμιά σπουδαία φωνή δεν έχεις, παρ' το απόφαση!). Ευτυχώς, όμως, τα Hummingbird και Better To Lie είναι listenable (και κάπου εδώ πέρα ευχαριστώ τον Θεό που δεν με άφησε να βαρέσω κι άλλες ενέσεις) , στο δεύτερο την παράσταση να κλέβει η φωνή του August Rigo. Από 'κει και πέρα, έχουμε δυο ψευτό - χορευτικά κομμάτια, το Let's Get Down και το Waiting που αν και θα μπορούσαν να κάνουν μια αίσθηση στα UK Charts, είναι απλά δυο fillers, όπως και το  Happy Tears που σχεδόν όλα τα κομμάτια του album του μοιάζουν. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

   Δεν ξέρω αν το Messy Little Raindrops θα πουλήσει, αλλά κανείς δεν χρειάζεται κι άλλο σόλο της Cheryl, ούτε κανενός μέλους των Girls Aloud (ακούς Sarah;) κι αυτό γιατί τα κορίτσια είναι ένα δυνατό μουσικά σύνολο που αξίζει να μείνουν δεμένες επειδή μας προσφέρουν καλά pop τραγούδια. Ίσως να μην ήταν το κατάλληλο timing, τώρα, που τα girl groups παρακμάζουν.Ίσως το Messy Little Raindrops καλύτερα να έμενε στο ράφι προς το παρόν... 5/10

             
                                                   1. Promise This
                                                  2. Yeah Yeah (feat. Travie McCoy)
                                                  3. Live Tonight
                                                 4. The Flood
                                                5. Amnesia
                                               6. Everyone (feat. Dizzee Rascal)
                                               7. Raindrops
                                              8. Hummingbird
                                              9. Better To Lie (feat. August Rigo)
                                             10.Let’s Get Down
                                             11.Happy Tears
                                             12.Waiting
      

Kaci Battaglia: Bring It On

           Ήταν 2001. Η Britney Spears βασίλευε στα charts, τότε, στις δόξες της, ενώ η bubblegum pop φορούσε το στέμα της βασίλισσας των μουσικών ειδών. Τότε η βιομηχανία έριξε στην μάχη την 13χρονη Kaci με το Paradise για να της κόψει την φόρα αλλά δεν πέτυχε και πολλά, πήγε ένα #11 στο UK μα αμφιβάλω αν θα το θυμάται κανένας τώρα, εκτός από το MAD που συμπεριέλαβε το video του σ' ένα αφιέρωμα για τα καλύτερα teen videos .Οπότε ήταν η τέλεια εποχή για hiatus για την Kaci επειδή ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

      Έτσι, αθόρυβα, τo 2009 έβγαλε το single I Can't Help Myself που και πάλι πέρασε απαρατήρητο μέχρι που το Crazy Possessive, το επόμενο, προκαλέσε προσοχή, αλλά για λάθος λόγους: έμοιαζε εκπληκτικά με το Womanizer της "αντιπάλου" της! Το στοίχημα του Bring It On, όμως, ποιο πραγματικά είναι; Να προκαλέσει την προσοχή επειδή μοιάζει στο Circus ή στο Blackout της - ο Θεός να την κάνει πριγκίπισσας της pop ή να κάνει μια ήσυχη πορεία ως ένα ευχάριστο dance album;
         Δυστυχώς, η απάντηση είναι το πρώτο. Αρχίζοντας από το Crazy Possessive που μπορεί να κάνει και τον πιο φανατικό hater της Brit να αρχίσει να εκτιμάει την αξία του Womanizer, περιέχει μερικές listenable dance/electro/rnb λούπες σαν το Bionic - Atomic που, εντάξει, το λες συμπαθητικό, το Remedy (καμία σχέση με το μικρό αριστουργηματάκι της Little Boots) με την μοναδική, ίσως, προσεγμένη ενορχήστρωση ή το Go - Go Dancer που αν όλο το τραγούδι ήταν σαν την εισαγωγή του, ίσως ν' ανέβαινε στην εκτίμηση μου, αλλά και κάποιες δυσάρεστες εκπλήξεις όπως το υπερβολικά άγευστο κι αδιάφορο Tool ή η τραγική απομίμηση μπαλάντας που ακούει στο όνομα Seeing You Tonight. Πάντως το καλύτερο κομμάτι  (το λέω λες κι είναι πολλά τα καλά στο Bring It On, lol) είναι το Body Shots που κερδίζει βαθμούς σε sex appeal και κάνει ό,τι η Brit Brit προσπαθεί να κάνει απεγνωσμένα τα τελευταία χρόνια μουσικώς: το soundtrack των γλωσσόφυλων υπό την επίρρεια mohito και των φάσεων στο club.

         Πάντως τίποτα δεν το σώζει από το flop. Η παραγωγή παραείναι φθηνή και ριχή (στοιχηματίζω ότι η δισκογραφική εταιρία δεν ξόδεψε πάνω από πέντε ευρώ για συντελεστές, εκτός κι αν πλήρωσαν τους παραγωγούς της Απόλυτης), η Kaci δεν παρουσιάζει καμία προσωπικότητα και κάπως έτσι το Bring It On ξεχνιέται γρήγορα, με την λέξη φθηνό να είναι η πρώτη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ετοιμάζεσαι να το περιγράψεις.
         Το μόνο που το σώζει είναι πως η Kaci έχει μια φωνή της προκοπής, δεν μιλάμε, βέβαια, για επίπεδα Aretha Franklin, αλλά είναι υποφερτή, όχι σαν της Brit που ακούγεται μόνο μετά τις 5 μπίρες! Αλλά, συγνώμη, δεν θα πάρω. No club anthems here!  4/10

                            
                                                1. Bionic-Atomic
                                                2. Crazy Possessive
                                                3. Body Shots (feat. Ludacris)
                                                4. Tool
                                                5. Go-Go Dancer
                                                6. Captain Save A Ho
                                                7. Remedy
                                                8. PartyAHolic
                                                9. Seeing You Tonight
                                                10. Watch Me
                                               11. Bring It On
                                               12. Crazy Possessive (Seamus Haji Extended Mix)     
    

Shontelle: No Gravity

       Όταν άκουσα για πρώτη φορά το T- Shirt, την παρθενική επιτυχία της Shontelle, η πρώτη μου εντύπωση ήταν κάπως έτσι: "Άι μωρή που αντιγράφεις το Umbrella για να κάνεις επιτυχία! Σου εύχομαι ολόψυχα να μείνεις στον άσσο!" Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω από τα γέλια όταν βγήκε αυτό το έκτρωμα που προσπαθούσε απελπισμένα να μιμηθεί το Disturbia της Rihanna με μια ιδέα Britney Spears. Ευτυχώς, όμως, δεν συμπερίληφθηκε στο No Gravity, το οποίο έφαγε πολλαπλά push - backs μέχρι να δει το φως της ημέρας . Τι μένει λοιπόν; Μια συλλογή υποψήφια Rihanna rip - offs ή μήπως κάτι πιο βελτιωμένο;

    Το εισαγωγικό κομμάτι, το Perfect Nightmare, είναι η γέφυρα ανάμεσα στο παλιό αμιγώς rnb στυλ της και την ελαφρώς electronic /dance κατεύθυνση που έχει υιοθετηθεί μιας που το album θα κυκλοφορήσει εν έτει 2010 που η ηλεκτρονικούρα επιβάλλεται αν θες να κάνεις επιτυχία και στηρίζεται αποκλειστικά στο "no way" του ρεφρέν που συνοδεύεται από synths. Περισσότερο grower θα το έλεγα... Μετά έχουμε το Impossible το οποίο είναι μάλλον ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς καθώς η φωνή της Shontelle είναι ιδανική γι' αυτήν την μπαλάντα χωρισμού που θα μπορούσε να γίνει άνετα ραδιοφωνικό hit. Το τρίτο στην σειρά κι ομότιτλο κομμάτι θα μπορούσε κι αυτό να κερδίσει μια καλή θέση στα ραδιόφωνα χάρη στα hooks του, αυτό το "la la la" στην εισαγωγή και το ρεφρέν για την ακρίβεια.

   Προς μεγάλη μου δυσαρέσκεια, παρακάτω, στο Take Ova, βλέπω την προειδοποίηση ασφαλείας "ft Pitbull" και τρέμω στην ιδέα ότι ο τύπος ίσως να κατέστρεψε άλλο ένα τραγούδι με το τραγικό του rapάρισμα. Το κομματάκι δεν λέει και πολλά, anyway. Κι επειδή υποτήθεται πως το κομμάτι είναι και καλά χορευτικό, μετά από ώριμη σκέψη, μπήκε μια μπαλάντα με pop/rock επιρροές στο νούμερο πέντε που λέγεται Say Hello To Goodbye που ακούγεται σαν τίτλος κανενός επεισοδίου του φτηνιάρικου 90210 (μια σκηνή είδα τυχαία στο Σκάι και μου κάθεται στον λαιμό). Αν και δεν ξεπερνά το Impossible, είναι αρκετά συμπαθητικό. Το DJ Made Me Do It που αντλεί επιρροή από την υπερεκτιμημένη δεκαετία του '80 το βλέπω για single που θ' αρκεστεί κάπου στην θέση #50 του Billboard. Τα - κάτι ανάμεσα σε midtempos και floor fillers- Love Shop, Helpless και Kiss You Up τα skipάρεις δίχως πολλή σκέψη ενώ το remix του T-Shirt είναι εντελώς άχρηστο.
   Τι βγαίνει απ' όλα αυτά; Ένας ok δίσκος που θα τα πάει μέτρια γιατί δεν έχει και κάτι ιδιαίτερο να προσφέρει. Εντάξει, τον ακούς εύχαριστα, δεν είναι κι έκτρωμα μα δεν είναι σίγουρα κι ο καλύτερος της χρονιάς. 6/10

Singles Parade! The Very Pop Edition!

                                                   Και φυσικά μπαίνουμε κατευθείαν εις το ψητόν!                                
                                                       1) Sky Ferreira - Obsession

        Το Obsession είναι αυτό που λέει τ' όνομα του. Με μεγάλο repeat value, νομίζω ότι δίνει τις καλύτερες εντυπώσεις όσον αφορά την φωνή 17χρονης Sky Ferreira και δείχνει ότι ο Ryan Tender αρχίζει να εξελίσσεται ως παραγωγός και να καταλαβαίνει ότι υπάρχουν κι άλλα είδη μουσικής εκτός από τις δακρύβρεχτες μπαλάντες που πουλάνε. Καλό αυτό...10/10
                                                         2) Wynter Gordon - Dirty Talk

                                                  
                   Ήθελα να γράψω από τον Ιούλιο για το Dirty Talk, αλλά δεν είχα την κατάλληλη έμπνευση για να το σχολιάσω. Λοιπόν, η πρώτη μου σκέψη όταν το πρωτάκουσα ήταν η εξής: "Θα γίνει hit και θα μας το τρίβουν στην μούρη τα ελληνικά ραδιόφωνα οπότε beware!" , αλλά εφόσον έχω flopάρει, δεν υπάρχουν τέτοιες πιθανότητες. Παρόλα αυτά έχει υψηλό hit potentional και ουρλιάζει club anthem από μακριά. 8/10
                                                           3) Jojo - In The Dark

Κι εκεί που λέγαμε ότι η Jojo μας ξέχασε  κι ότι αυτή η δισκογραφική δεν θα βγάλει ποτέ αυτό το δύσμοιρο All I Want Is Everything, έβγαλε ένα mixtape που ήταν διόλου απογοητευτικό κι ένα single διαφορετικό απ' όσα είχε κάνει, με την 18χρονη σταρλέτα ν' αποδεικνύει γι' άλλη μια φορά ότι έχει φωνάρα. 9/10
                                                          4) The Saturdays - Higher

             The Saturdays και παιχνιδιάρικο είναι λέξεις που πάνε μαζί κι αυτό έρχονται ν' αποδείξουν οι μανταμίτσες μας. Αν και το video είναι lame όσο δεν πάει (αν αυτό γινόταν στην πραγματικότητα, θα τις είχαν μπουζουριάσει στο Δαφνί), το κομματάκι είναι τσαχπινούλικο και τσαμπουκαλίδικο. 9/10                    
                                             5) The Naked And The Famous - Young Blood

        Από που ν' αρχίσω για τούτο εδώ το κουκλί; Την άψογη ενορχήστρωση του; Το πόσο εύκολα θα μπορούσε να γίνει το soundtrack της κουλαμάρας μας, εμάς, των άμυαλων νεανίων; Any ideas? 10/10
                                                   6) Kaci Battaglia ft Ludacris - Body Shots

           Britney, κοίτα εδώ να μαθαίνεις πως γίνεται ένα σωστό slutty song! 8/10
                                                           7) Robyn - Hang With Me

          Στα χνάρια του Be Mine, η κυρία από 'δω δεν λέει να μας απογοητεύσει, όχι τουλάχιστον εντελώς. Έτσι το γλυκό Hang With Me δείχνει γι' άλλη μια φορά  ότι η ασχημούλα Σουηδέζα ξέρει να κάνει καλή pop. 9/10
       PS: Sorry που δεν έγραφα για μια εβδομάδα και βάλε, αλλά:
   α) Είχα τόσες ιδέες που δεν ήξερα τι να πρωτογράψω.
   β) Σε κάποια φάση ήμουν κάπως breakdownιασμένη επειδή μου την είχαν σπάσει κάτι άτομα και μ' έπιασαν τα υπαρξιακά μου. Καλή ανάγνωσις!