Alexz Johnson: Voodoo Vs Reloaded

        To Voodoo της Alexz Johnson ήταν ένα από τα καλύτερα albums της χρονιάς που μας πέρασε. Μέσα από τις επηρρεασμένες από την world μουσική ενορχηστρώσεις του και τους ώριμους στίχους του, κέρδισε με την αξία του το 8 στα 10 κι έβαλε στις playlists μας διαμαντάκια όπως το Look At Those Eyes, το Trip Around The World, το Taker κτλ. Το κακό ήταν, όμως, ένα: flopαρε! Κι επειδή η δισκογραφική ήταν πολύ εύσπλαχνη για να το αφήσει να περάσει έτσι, αποφάσισε να κάνει re-release. Έτσι βγήκε το Reloaded δηλαδή τα τραγούδια του Voodoo με διαφορετική ενορχήστρωση, πιο και καλά radio - friendly μήπως και γίνει κανένα θαύμα και πουλήσει ξαφνικά.
   Φυσικά και το πρωτότυπο ήταν καλύτερο. Γιατί χωρίς τις world ενορχηστρώσεις, στην ουσία αφαιρήται η μισή μαγεία του album. Οι στίχοι, φυσικά, παραμένουν οι ίδιοι, αλλά κομμάτια όπως το Taker χάνουν την αξία τους. Το Reloaded είναι το μέσο pop album στην ουσία ενώ το Voodoo ήταν κάτι παραπάνω.
   Άρα έχουμε και λέμε:
                                                             1) Voodoo= 8/10

                                                         2) Reloaded = 5/10

                                                

Nicole Scherzinger: Killer Love

  Η Nicole Scherzinger πάντοτε, μάλλον, ήθελε να κάνει σόλο καριέρα. Έχοντας αρχίσει την καριέρα της σαν αρχηγός των πορνιδίων Pussycat Dolls, στην ουσία αυτή ήταν που τραγουδούσε ενώ οι άλλες απλώς κουνιούνταν πέρα δώθε καθώς τα μέλη έφευγαν ένα ένα με αποτέλεσμα να διαλυθεί το group. Πριν, όμως, την διάλυση του group, το 2007, η Nicole είχε βγάλει αρκετά singles που flopαραν μέχρι που ήρθε η σειρά του Poison που βρέθηκε στο top10 του UK και να που δεν άργησε να βγάλει album.

          Ας τα πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Το Poison, όπως έχω γράψει παλιότερα, είναι ένα μέτριο κομμάτι και δεν καταλαβαίνω γιατί το Popjustice εκστασιάστηκε και γιατί πήγε τόσο ψηλά στα charts. Μετά συνεχίζουμε με το Killer Love που είναι το Poison με αλλαγμένους στίχους και το dance κλίμα συνεχίζεται με το Don't Hold Your Breath που είχε βγει παλιότερα σε demo με τον Timbaland και την Keri Hilson. Αν και το demo ήταν ελαφρώς καλύτερο, καλή είναι κι η version της Nicole. Κι επειδή στο ίδιο στυλ κινήται και το Right There, στο νούμερο 5 μπαίνει το You Will Be Loved, ένα filler rnb midtempo που θα αναδείξει και καλά τις ανύπαρκτες φωνητικές ικανότητες της Nicole.Τα κλισέ Wet και Club Banger Nation προορίζονται σίγουρα για singles επειδή προέρχονται κι από mainstream παραγωγούς (Stargate και RedOne) και θα μπορούσαν να βγουν από την κάθε Rihanna/Lady Gaga κτλ για να κάτσουν στο top 10 του UK μαζί με τόσα και τόσα παρόμοια

      Κι από και πέρα αρχίζουν οι μπαλάντες και τα midtempos. Ενώ τα dance κομμάτια τ' άκουγες με ένα ενδιαφέρον, εδώ καταλαβαίνει κανείς πως έχουμε να κάνουμε με below average fillers που συνοδεύονται με πιάνο και σε ένα από αυτά έχουμε κιόλας την συμμετοχή του Sting, στο Power's Out. Έχουμε, φυσικά, κι ένα διάλλειμα από την κλάψα, το μετριότατο remix του Heartbeat του φλώρου Enrique Inglesias στο οποίο συμμετείχε κι εκείνη. Άρα το μισό cd είναι αυτό που λέμε boring and lame.

     Για να συνοψίσουμε, το Killer Love αποτελείται από τρια είδη τραγουδιών: τα αβανταδόρικα dance που φιλοδοξούν να σκαρφαλώσουν ψηλά στα charts, τα rnb midtempos και τις πιανιστικές μπαλάντες. Το σύνολο: ένα ανέμπνευστο album κατασκευασμένο για να πουλήσει και που έχουν κάνει τόσες και τόσες σταρλέτες τύπου RiRi και καλύτερα. Στην ουσία, μόνο το Don't Hold Your Breath αξίζει που είναι κι η "ζύμη" όλου των υπόλοιπων dance τραγουδιών. Οι μπαλάντες και τα midtempos δεν μπορούν να χαρακτηριστούν κάτι παραπάνω από skipable. Φυσικά και θα πουλήσει, αν κι όχι τρελά, κι από κάποιους θα εγκωμιαστεί, αλλά, ας λέμε τα πράγματα με το όνομα τους, δεν έχει κάτι να προσφέρει. 4/10
   
 

Britney Spears: Femme Fatale

             Δεν είναι μυστικό ότι δεν πολυσυμπαθώ την Britney Spears. Η εικόνα της ξανθιάς μαστούρως που έχει βγάλει προς τα έξω αρχίζει και να με κάνει να εκτιμώ την εικόνα που βγάζει η Kesha. Κι επίσης έχω τραυματικές εμπειρίες, back to 2007, όταν κάποιοι μαλάκες με ρωτούσαν αν πιστεύω πως είμαι πιο όμορφη απ' αυτήν με ξυρισμένο μαλλί  κι εγώ τους απαντούσα "ναι" και μετά μ' έβγαζαν ψωνάρα γιατί και καλά εννοούσαν την Brit πριν την παρακμή της. Αλλά επειδή εγώ έχω παρεξηγήσει πολλούς στην ζωή μου, είπα να δώσω μια ευκαιρία στο Femme Fatale. Ας το πάρουμε track by track λοιπόν.
          01.Till The World Ends:
 Με τα πρώτα ακούσματα δεν το βρήκα τίποτα ιδιαίτερο, αλλά τώρα καταλαβαίνω ότι είναι true banger. Τι κι αν γράφτηκε από την Kesha;
       02.Hold It Against Me:
Το πρώτο single που έσπασε ρεκόρ για ρεκόρ στα iTunes. Έχει ωραία μουσική, γαμάτο ρεφρέν κι ένα καταπληκτικό dubstep breakdown στο middle 8.
        03. Inside Out:
 Στο πρώτο άκουσμα το βρήκα αδιάφορο, αλλά είναι αρκετά grower τελικά.
      04. I Wanna Go:
Οι fans σκίζουν τα σουτιέν τους γι' αυτό, αλλά, ok, δεν είναι πως είναι άσχημο, απλώς δεν νομίζω πως είναι δα και τόσο αριστουργηματικό.
      05.  How I Roll:
   Πολύ autotune ρε παιδί μου....
    06 . (Drop Dead) Beautiful (ft. Sabi): 
   Καταρχήν, μπράβο στην Brit που προωθεί νέα ονόματα (η Sabi είναι μια νεαρή ράπερ από το Los Angeles) και δεύτερον, το συγκεκριμένο δεν θα μπορούσε να μην γίνει hit γιατί είναι ακριβώς στο στυλ της. Κάτι σαν Gimme More περίπου και καλύτερο ίσως.
    07. Seal It With A Kiss
     Ένα απλό filler....
   08. Big Fat Bass (ft Wiil.i.am)
Όταν ο Wiil.i.am είναι παραγωγός σ' ένα κομμάτι, αυτό σημαίνει πως θα το καταστρέψει στάνταρ. Έτσι, εδώ έχουμε ένα γεμάτο autotune έκτρωμα που μοιάζει πολύ μ' αυτά των Black Eyed Peas. Α, και το Bass = Cock όπως πολύ σωστά λέει το Popjustice.
    09. Trouble For Me
Συμπαθητικούλι και χορευτικούλι... Χλωμό το βλέπω να γίνει single. αλλά υγεία παν' απ' όλα...
   10. Trip To Your Heart
Πιο χαμηλών τόνων από τα προηγούμενα, δεν αγαπιέται με την πρώτη ακρόαση, αλλά είναι κι αυτό grower , είναι χαριτωμένο και ζαχαρένιο.
   11. Gasoline
Ορκίζομαι πως έχω ακούσει το ίδιο τραγούδι 5000000000000 φορές τα τελευταία χρόνια με άλλους στίχους.
   12. Criminal
 Ποιανού ιδέα ήταν να μπει αυτό στην βασική tracklist; Γιατί είναι ακόμα ζωντανός; Κι ας απαγορεύσει κάποιος στην Britney να τραγουδάει μπαλάντες για το καλό της ανθρωπότητας!
      Bonus Tracks: Ok, παλεύονται. Το Up N Down και το He About To Lose Me θα μπορούσαν να αντικαστήσουν τα Criminal και Gasoline. Τα άλλα δυο, Selfish και Don't Keep Me Waiting, δεν λένε και πολλά, ok.
        Το Femme Fatale έχει και τις καλές του στιγμές , αλλά μερικά τραγούδια δεν έχουν λόγο ύπαρξης (Criminal, Gasoline, Big Fat Bass). Μερικές φορές ακούγεται λίγο overproduced (αλλά πιο overporoduced από το Backout δεν γίνεται, sorry her loyal fans, μόνο το Break The Ice μου άρεσε),αλλά είναι σε γενικές γραμμές ευχάριστο .Κι ιδού ο βαθμός: 6,5/10
 
 

Adele: 21

            Το 2008, η Αγγλία θεωρούσε πως βρήκε δυο διαδόχους της Amy Winehouse, την Adele και την Duffy. Η πρώτη ήταν σοβαρή κι ευαίσθητη  και μεταξύ μας... όχι κι ιδιαίτερα όμορφη ενώ η δεύτερη είχε μια τσαχπινιά κι ήταν και κούκλα, τα δυο αντίθετα άκρα δηλαδή. Έμοιαζε να επικρατεί η δεύτερη με το ντεμπούτο της μα τρια χρόνια μετά η Adele έκλεψε τα φώτα της με το 21, τον δεύτερο της δίσκο σ' αντίθεση με την Duffy που το Endlessly δεν έκανε τον ντόρο του ντεμπούτου, αλλά flopαρε. Άρα Duffy Vs Adele 1-1.Ο σκοπός του review δεν είναι βέβαια να συγκρίνουμε την μια με την άλλη, αλλά να εξετάσουμε το 21, να δούμε αν αξίζουν όλα τα εγκώμια των κριτικών και τις καλές πωλήσεις.

   Το Rolling In The Deep, πρώτο single του album, είναι ένα σκοτεινό uptempo που αναδεικνύει την εκπληκτική φωνή της Adele τόσο στις ψηλές όσο και στις χαμηλές νότες. Μετά έχουμε το Rumour Has It που το ανέφερα σε προηγούμενο ποστ, ένα πιανιστικό, ξέφρενο ξέσπασμα με θέμα έναν τυπά που με άλλη τα έχει ενώ άλλη αγαπάει. Τα επόμενα κομμάτια, από το 3-11 δεν είναι τόσο κεφάτα, με κυρίαρχα τα δυνατά heartbroken Turning Tables και Set Fire To The Rain και το συγκινητικό Someone Like You, όλα τους ν' ασχολούνται με χαμένες αγάπες που άφησαν όλες το στίγμα τους, θετικά ή αρνητικά ή που σβήνουν σιγά σιγά.

   Ενώ η Adele διηγήται τις ιστορίες αυτές με την συνοδεία της καταπληκτικής της φωνής, μπορεί κανείς να βυθιστεί στα συναισθήματα που προκαλούν και στην σκοτεινιά της μουσικής. Δεν είναι και δύσκολο να μεταφερθείς στο σκοτεινό Λονδίνο ενώ αυτές εκτελλίσονται, θυμήζοντας γι' άλλη μια φορά γιατί το 21 έκανε τους κριτικούς να πάθουν την έκσταση της ζωής τους και ταμεία των δισκάδικων να σπάσουν. Λίγα albums του είδους μπορούν να το κάνουν αυτό, don't you agree; (λέω του ει΄δους για να μην πεταχτεί κανείς και πει "Γιατί, εγώ ακούγοντας Kesha τα ίδια αισθάνομαι! :p)

    Σε μια εποχή, λοιπόν, που την Gaga την προσκινούν κι ατάλαντοι σαν τον Beiber και την Kesha μπαστακόνονται στις κορυφές των charts, είναι καλό να βλέπει κανείς και καμιά ταλαντούχα παρουσία να ανεβαίνει στην κορυφή και του Billboard και των UK Charts και να σπάει ρεκόρ (το 21 είναι το album του Ιανουαρίου με τις περισσότερες πωλήσεις στην Αγγλία). Το είπαμε, αξίζει το hype του. Σηκώνει κανείς αντίρρηση; 8/.10

Best & Worst Of 2010: Albums & Songs

   Τι πλησιάζει σιγά σιγά; Για μαντέψτε! Ω, ναι, το 2010 τελειώνει και πρέπει να έχουμε κάτι να θυμόμαστε, μουσικές κι αναμνήσεις. Μετά, λοιπόν, από ώριμη σκέψη, ήρθε η ώρα που κάνουμε απολογισμό, oh, yeah!
                      Best Albums Of 2010
  (Ξεχάστε το 9,5 που έβαλα στο Letting Go της Jennifer Knap.Δεν ισχύει πια εφόσον μετά από πολλές ακροάσεις, κατακύλησε στο 6)
             1) Taylor Swift - Speak Now (9,5/10)
              Genre: Country, Pop
             2) The School - Loveless Unbeliever (9/10)
              Genre: Indie, Pop
             3) Marina And The Diamonds - The Family Jewels (9/10)
              Genre: Indie, Pop
             4) Play - Under My Skin (9/10)
              Genre: Europop, Pop/Rock
              5) Kylie Minogue - Aphrodite (9/10)
               Genre: Pop, Electronic, Dance
             6) Washigton - I Believe You Liar (8,5/10)
              Genre: Indie, Pop
             7) Janelle Monae - The ArchAdroid  (8/10)
             Genre: Rnb, Soul, Funk, Jazz
               8) Alexz Johnson - Voodoo (8/10)
              Genre: Pop
             9) Pin Me Down - Pin Me Down  (8/10)
              Genre: Indie Rock, Electronic
             10) Eminem - Recovery (8/10)
              Genre: Hip Hop, Rap
             11) Nicki Minaj - Pink Friday (8/10)
              Genre:  Rnb, Hip Hop, Rap
             12) Sia - We Are Born (8/10)
              Genre: Pop
            13) Amy Pearson - Aftershock (8/10)
             Genre: Pop, Electronic, Dance
            14) I Blame Coco - The Constant (8/10)
            Genre: Electronic
            15) Automatic Loveletter - Truth Or Dare (8/10)
            Genre: Alt. Rock
            16) Sarah Bareilles - Kaleidoscope Heart (8/10)
            Genre: Pop/ Rock, Alternative
           17) Lolene - The Electrick Hotel (8/10)
             Genre: Pop, Dance, Electronic, Pop/Rock
           18) Linda Sundblad - Manifest (8/10)
           Genre: Europop
           19) KT Tunstall - Tiger Suit (7,5/10)
           Genre: Electronic, Rock, Folk
          20) Marietta Fafouti - Try A Little Romance (7,5/10)
          Genre: Indie, Pop
           21) Natasha Bedingfield - Strip Me (7,5/10)
             Genre: Pop
         22) Duffy - Endessly (7,5/10)
          Genre: Pop, Soul
        23) Robyn - Body Talk (7/10)
         Genre: Electronic, Pop
       24) Indica - A Way Away (7/10)
         Genre: Alt. Rock, Pop/Rock
      25) Jessica Mauboy - Get 'Em Girls (7/10)
       Genre: Hip Hop, Rnb, Pop
     26) Jojo - Can't Take That Away From Me (7/10)
     Genre: Pop, Rnb
     27) Fefe Dobson - Joy (7/10)
    Genre: Pop/Rock
      28) Tamar Kaprelian - Sinner Or A Saint (7/10)
   Genre: Pop/Rock
     29) Kelis - Flesh Tone (7/10)
  Genre: Electronic, Dance
     30) Angus And Julia Stone - Down The Way (7/10)
   Genre: Folk, Acoustic
     31) Selena Gomez And The Scene - A Year Without Rain (7/10)
    Genre: Electronic, Pop, Dance, Dancehall
   32) Hannah Georgas - This Is Good (7/10)
    Genre: Indie, Pop
   33) Jazmine Sullivan - Love Me Back (7/10)
   Genre: Rnb, Soul
   34) Mylene Farmer - Blue Noir (7/10)
   Genre: Electronic
  35) Shakira - Sal El Sol (7/10)
   Genre: Latin, Pop
  36) LaViVe - No Sleep (7/10)
   Genre: Electronic, Pop
  37) Emily Osment - Fight Or Flight (7/10)
  Genre: Electronic, Pop/Rock, Pop
   38) Valentine - Love Like Gold (7/10)
      Genre: Pop
  39) Charmaine - Love Reality (7/10)
   Genre: Pop
  40) Lillix - Tigerlilly (7/10)
  Genre: Pop/Rock
               Best Songs Of 2010
    (Αν και τα περισσότερα είναι singles, στηνη λίστα μπήκαν κι album tracks γιατί ήταν καλύτερα από ορισμένα singles)
     1) Katie Melua - The Flood
     2)  The Naked And The Famous - Young Blood
     3) The Pretty Reckless - Make Me Wanna Die
     4) Robyn - Dancing On My Own
     5) Play - Girls
     6) Michael Paynter ft The Veronicas - Love The Fall
     7)  Eminem ft Lil' Wayne - No Love
     8) Diddy ft Skylar Grey - Coming Home
     9) Marina And The Diamonds - Oh No!
     10) Pin Me Down - Time Crisis
    11) Natasha Bedingfield - Touch
    12) Roll Deep ft Jodie Connor - Good Times
    13) Linda Sundblad - Let's Dance
    14) Jojo - In The Dark
    15) Nicki Minaj -Your Love
    16) The School - I Want You Back
    17) Sky Ferreira - Obsession
    18) Shontelle - Impossible
    19) Natalia Kills - Mirrors
    20)  Rosanna - Waterfall
    21) Taylor Swift - The Story Of Us
   22) Amy Pearson ft HR King - Magnetic
   23)Kylie Minogue - Cupid Boy
   24)Washington - 1997
   25) Kelis - Home
   26) Tinchy Straider ft Alexis Jordan -  Together
   27)  Robyn - Hang With Me
    28) KatDeLuna - Party O' Clock
    29) Indica - Children Of Frost
    30)  Alice In Videoland - Spaceship
    31) Ironik ft Jessica Lowdes - Falling In Love
    32)The Saturdays - Higher
    33) I Blame Coco - Self Machine
    34) T.I. ft Christina Aguilera - Castle Walls
    35) Mini Viva - One Touch
    36) Sia - Bring Night
    37) KT Tunstall - Fade Like A Shadow
    38) Alexz Johnson - Look At Those Eyes
    39) Wynter Gordon - Dirty Talk
    40) Jessica Mauboy ft Ludacris - Saturday Night
     41)Sara Bareilles - King Of Anything
     42)Mylene Farmer - Oui...Mais Non
     43) Fefe Dobson - Stuttering
     44) Ciara ft Ludacris - Ride
     45) Diana Vickers - Once
     46) Janelle Monae - Cold War
     47) Automatic Loveletter - Let It Ride
     48)Kate Nash - Do-Wah-Doo
    49)Tamar Kaprelian - Raw
    50)Alizee - Les Collines (Never Leave You)
            Worst Albums Of 2010 (Με τυχαία σειρά, ότι θυμήθηκα γιατί είναι πολλά...)
          Heidi Montag - Superficial
         We Are The Fallen - Tear The World Down
         Monrose - Ladylike
          Charise - Charise
         Kesha - Animal
         Katherine McPhee - Unbroken
        Christina Aguilera - Bionic
       Kaci Battaglia - Bring It On
        Kate Nash - My Best Friend Is You
       Soraya - Dreamer
      Nadine Coyle - Insatiable
      Cheryl Cole - Messy Little Raindrops
     Trina - Amazin'
     The Golden Filter - Voluspa
     Liz Phair - Funstyle
     Chew Lips - Unicorn
     Uffie - Sex Dreams And Denim Jeans
     Safura - It's My War
     Kim Wilde - Come Out And Play
     Belinda - Carpe Diem
             
         Σύντομος Απολογισμός του 2010:
  1) Έκανα νέες φιλίες
  2) Αποφάσισα τι καριέρα θ' ακολουθήσω
  3) Έκανα blog
   4) Πήρα το Lower και το Delf Β1
   5) Κόντεψα να πνιγώ από Σνίτσελ
   6) Ανακάλυψα πως ορισμένοι είναι πιο μαλάκες απ' ότι νόμιζα
   7) Απέκτησα ζουρλούς αναγνώστες, yeah!
   8) Γνώρισα περισσότερους μαλάκες.
   9) Έγραψα δεύτερο βιβλίο και πάω για το τρίτο
           και το κυριότερο:
   10) Με χτύπησε ο έρωτας μ' ένα άτομο που δεν περίμενα και βρίσκω ανταπόκριση.

                Ευτυχισμένο 2011 suckers!





        



 

Selena Gomez & The Scene: A Year Without Rain

              Ένας χρόνος ακριβώς πέρασε από την κυκλοφορία του Kiss &Tell, του πρώτου album της τρίτης μπεμπέκας της βιομηχανίας της Disney (η πρώτη είναι η Miley και δεύτερη η Demi Lovato) κι η Selena δεν άλλαξε καθόλου εμφανισιακά. Για να διαπιστώσουμε αν το ίδιο ισχύει για την μουσική της, η κοπελιά είπε να μας βοηθήσει βγάζοντας δεύτερο album, το A Year Without Rain.

      Δεν ξέρω πως το έφεραν οι καιροί, αλλά οι κοπελούδες της Disney όσο πάνε κι απομακρύνονται από τον pop / rock ήχο. Έτσι, όπως η Miley Cyrus έκανε στροφή προς τον πιο pop ήχο κι η Demi Lovato δήλωσε πως θα το γυρίσει στο rnb, η Selena πρόσθεσε στην μουσική της λίγες δόσεις από teckno και dancehall τα οποία αντικαθιστούν τα pop / punk και pop/rock στοιχεία του Kiss &Tell καθώς συνεργάστηκε με πιο αβανταδόρικα ονόματα στον κόσμο της mainstream pop (Kevin Rudolf, RedOne, Toby Gad).

           Το Round And Round είναι ο συνδετικός κρίκος ανάμεσα στο Kiss &Tell και στο A Year Without Rain επειδή έχει κάποιες pop rock νότες μα είναι πιο dance από ότι τα κομμάτια του πρώτου της album. Συνδετικό κρίκο αποτελεί και το Off The Chain που φέρνει σε Naturally σε βελτιωμένη έκδοση και θα μπορούσε ν' αλωνίζει στα charts του UK άνετα. Το Spotlight μπορεί να μην είναι ο ορισμός του hit, αλλά είναι ένα ωραίο dancehall κομμάτι το οποίο θα μπορούσε να παίζεταιστις παραλίες αντί των Μυκονιάτικων καθώς και μια ευχάριστη αλλαγή έπειτα από τόσα dance κομμάτια. Ευχάριστη έκπληξη είναι κι η μπαλάντα Ghost Of You επειδή δύσκολα σταρλέτες της Disney τραγουδούν μπαλάντες της προκοπής. Αξίζει να σημειωθεί και το αισιόδοξο και relatable Sick Of You με τον έξυπνο στίχο  "I'll wave goodbye when you say hello".

    Στον αντίποδα υπάρχουν και μερικά κομμάτια που δεν είναι και τόσο καλά όσο αυτά που αναφέρθηκαν πιο πριν. Το ομότιτλο κομμάτι είναι σχετικά κλισέ και δεν ταιριάζει στην φωνή της Selena. Το Rock God, πάλι, δεν ταιριάζει στο attitude της, αλλά στης Katy Perry από την οποία γράφτηκε. Το Summer's Not Hot δεν είναι κι από τις καλύτερες δουλειές του RedOne αν και στην αρχή έχει κάποιο ενδιαφέρον. Το Intuition δεν λέει τίποτα ενώ το Live Like There's No Tommorow είναι η κλισέ μπαλάντα των τίτλων τέλους μιας κλισέ ταινίας που όλοι έχουμε ακούσει και δεν χρειάζεται να ξανακούσουμε.
            Ok, ποτέ των ποτών η Selena Gomez δεν θ' αλλάξει την μουσική, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι δεν μπορεί να μας δώσει μερικά καλά τραγούδια. Έτσι, αν και το A Year Without Rain δεν είναι το απόλυτο pop album της χρονιάς, είναι ευχάριστο και danceable στο μεγαλύτερο μέρος του, δηλαδή ότι πρέπει να περιμένεις από Disney artist. Συνεπώς βρισκόμαστε σε καλό δρόμο... 7/10
     PS: Sorry for not writing so long μα το Internet έχει αποκτήσει τάσεις αυτοκτονίας τον τελευταίο καιρό.

Nicki Minaj: Pink Friday

                            Το Pink Friday είναι από τα χιλιάδες albums που άργησαν να δουν το φως της ημέρας, αλλά τελικά τα κατάφεραν. Παρόλ' αυτά, η προστατευόμενη του μαστούρη Lil' Wayne κατάφερε να δημιουργήσει hype, καθώς την εικόνα που ήθελε: της sexy Barbie που δεν πρέπει να τα βάζεις μαζί της γιατί τα παίρνει άγρια. Επίσης δεν ξέχασε να μας θυμήσει ότι είναι και rapper γι' αυτό συμμετείχε τακτικά σε τραγούδια άλλων (Drake, Christina Aguillera, Rihanna, Lil' Wayne etc) κι έβγαλε το single Massive Attack που παρόλο που δεν ξετρέλανε τους κριτικούς γιατί πίστευαν ότι παραήταν edgy για το image της και δεν μπήκε στο Pink Friday, προτάθηκε για Hip Hop Video Of Year στα βραβεία MTV. Έτσι, κι ο ανδρικός, αλλά κι ο γυναικείος πλυθησμός την θυμούνται ως rapper και τραγούδιστρια, όχι μόνο ως ξέκωλλο που φωτογραφίζεται στα ανδρικά περιοδικά (ακούς Janet Jackson ή θέλεις να το αναλύσω;)

Για το Pink Friday η Nicki δήλωσε ότι είναι σαν να διηγήται την ιστορία κάθε κοριτσιού  (" it’s time for me now to tell my story, and in telling my story, I’m really telling every girl’s story. We all go through the same  thing. So the album is gonna feel very personal to every female".) Αυτή η δήλωση δεν θύμηζει παρά κάποιες rnb/soul δευτεράτζες που το παίζουν πχιότητα και κουλτούρα και βγάζουν μελούρες αντίστοιχες των δικών μας σκυλάδικων μα σημαίνει ότι είναι και relatable τα τραγούδια, πράγμα πολύ καλό για τον ακροατή ή καλύτερα την ακροάτρια.

            Σαν γνήσια rapper που σέβεται τον εαυτό της, φτιάχνει το success story της μέσα από τραγούδια αφιερωμένα σε bad bitches που προσπαθούν να σταματήσουν την επέλαση της όπως το πολύ καλό Roman's Revenge με την βοήθεια του Slim Shady και στο Did It On 'Em ή παθαίνει σοκ από την ξαφνική της επιτυχία στο  Check It Out με τον Will. i. am, όπως και στο Fly με την RiRi, στο I'm The Best, στο Blazin', συνεργασία με τον μέγα αντιπαθούκλα Kanye West και στο  Moment 4 Life με τον συνlabelίτη της, τον Drake ενώ δεν διστάζει ν' αποκαλύψει στους ακροατές της τις στιγμές που αφήνεται στα χέρια του αγαπητικού της (Your Love, Right Through Me) σαν απλό ερωτευμένο κορίτσι ή τις στιγμές που θυμώνει μαζί του (Save Me). Επίσης, μας αποκαλύπτει μια άλλη πτυχή του εαυτού της στο Dear Old Nicki, στο οποίο νοσταλγεί τον παλιό της εαυτό πριν την δημοσιότητα. Στο τέλος του album βλέπουμε μια απρόσμενη συνεργασία με την Natasha Bedingfield, το Last Chance που μοιάζει κάπως στο Here I Am, τρια κομμάτια πριν.

     Αν κι οι στίχοι δεν είναι και το μεγαλύτερο ατού του Pink Friday, η παραγωγή είναι καλοδουλεμένη, αν και σε πολλά κομμάτια χρησιμοποιούνται samples. Παρόλα αυτά η Nicki πέτυχε αυτό που ήθελε δηλαδή να φτιάξει ένα album που να διηγήται την ιστορία κάθε κοριτσιού, είτε ερωτευμένου, είτε θυμωμένου, είτε ξαφνιασμένου από τις εκπλήξεις της ζωής. Σε συνδυασμό με την πολύ καλή δουλειά που έκαναν οι παραγωγοί, τελικά το Pink Friday δικαιολογεί, ως ένα σημείο, το hype του. Από 'κει και πέρα θα δούμε τι θα κάνει στο μέλλον η Nicki, αν θ' ακολουθήσει την καριέρα της Janet Jackson aka πολύς κώλος, λίγη μουσική ή αν θα είναι από τις λίγες θυληκές rappers με αξιοζήλευτη καριέρα δίχως να χρειάζεται να βγάλουν τα ρούχα τους.8/10

Nadine Coyle: Insatiable

                     Δεν χωράει καμία αμφιβολία ότι λίγοι ήθελαν να κυκλοφορήσει η Nadine σόλο δίσκο όταν θέλουν καινούριο album από τις Girls Aloud και το κερασάκι στην τούρτα ήταν όταν μαθεύτηκε πως το cd θα κυκλοφορήσει αποκλειστικά από τα καταστήματα Tesco, σαν να λέμε εδώ "μόνο στα ΑΒ Βασιλόπουλος". Φαντάζομαι τι θάψιμο έπεσε! Για να δούμε, όμως, τι άρωμα έχει το Insatiable, των χαλασμένων αυγών ή του φρεσκοψημένου ψωμιού; Μήπως ένα μέλος των Girls Aloud έκανε ένα album της προκοπής;

   Η Nadine χαρακτηρίζεται από πολλούς η φωνή του συγκροτήματος και δεν έχουν κι άδικο. Στα περισσότερα τραγούδια είναι αυτή που κάνει όλη την βρώμικη δουλειά. Βέβαια, δεν είναι και τόσο υψηλού προφίλ προσωπικότητα σε αντίθεση με την Cheryl, ούτε η προσωπική της ζωή είναι δα και πολυτάραχη κι ως γνωστόν όσο πιο μπλεγμένα είναι τα γκομενικά σου, τόσο περισσότερο ασχολούνται μαζί σου. Οπότε, αν και δεν είναι εντελώς αόρατη, δεν είναι δα και το επίκεντρο της προσοχής (και δεν χάνει και τίποτα, ξέρω τι σας λέω).

  Το πρώτο single, Insatiable, με έκανε να νομίζω ότι η Nadine δεν ήθελε να απομακρυνθεί από τον ήχο των Girls Aloud, αλλά να βγάλει ένα αντίγραφο του. Ακούγοντας το album, κατάλαβα ότι η Nadine ήθελε να το παίξει "Hey, τραγουδώ soul/Motown/ retro!''. Έτσι, τα τραγούδια χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τα retro/pop κομμάτια, τις πολλές - κατ' ομολογία- μπαλάντες που - τι έκπληξη! - χρησιμεύουν για να αναδείξει την φωνή της και τα mid - tempos.
      Το μόνο καλό με τα τραγούδια είναι ότι η Ιρλαδένζα έχει καλή φωνή και προσπαθεί να δώσει τον καλύτερο της εαυτό, αλλά αυτό είναι και το μειονέκτημα του. Η υπάρξη τόσων μπαλαντών, ειδικά προς το τέλος, κουράζει αρκετά με αποτέλεσμα να μην ξεχωρήσεις καμία άρα έτσι απορίπτεις το 1/4 του Insatiable. Περιέχει, βέβαια, ένα καλό uptempo, το Red Light, άντε και το Put Your Hands Up που έχει κάτι από Natasha Bedingfield και δυο αξιόλογα mid tempos, το Chained και το Lullaby μα τίποτα άλλο ικανό να σε κρατήσει. Εκτός αυτό, σε πολλά σημεία ακούγεται αυτό που λέμε "a bit dated". Συνεπώς, το ακούς 1 - 2 φορές και λες: "Έχε χάρη που ήταν δώρο με τις πατάτες"

      Αν το Insatiable κυκλοφορούσε κάπου στα '90s, δεν θα ήταν και τόσο flop. Τώρα, όμως, βρισκόμαστε στα τέλη του 2010, όπου τα retro τραγούδια εκτιμούνται κυρίως από τους κριτικούς, όχι από τους ακροατές και οι φωνητικές ικανότητες δεν είναι απαραίτητες. Κάπως έτσι σκέφτηκαν πολλοί και δεν το αγόρασαν και συνεπώς flopαρε. Επίσης αυτή η εμμονή να δείξει την φωνή της είναι ενοχλητική με αποτέλεσμα ν' αναλώνεται σε βαρετές και ξεπερασμένες μπαλάντες, θυμήζοντας μας γιατί το μόνο τραγούδι στο Chemistry που έκανε νερά ήταν το No Regrets στο οποίο τραγουδούσε μόνο εκείνη. Τα uptempos και τα midtempos δεν ικανοποιούν, όπως είπαμε και πριν, απόλυτα άρα έχουμε άλλο ένα average album. Ελπίζω οι υπόλοιπες να μαζευτούν μετά από αυτό.... 5,5/10
   
 

Rihanna: Loud

              Ήταν καλοκαίρι ή άνοιξη του 2010, δηλαδή μερικούς μήνες μετά την κυκλοφορία του Rated R, του μοναδικού, ίσως, δίσκου της  που αγαπήθηκε από όλους, και θαυμαστές και haters, κι η δεσποινίδα μας ανακοίνωσε πως θα το ξαναγυρίσει στο χαρούμενο pop/dance ύφος, πράγμα ανυσηχητικό επειδή όλοι υποψιάστηκαν πως θα βγάλει το Good Girl Gone Bad pt 2 aka θα το ξαναγυρίσει στην εμπορικούρα, θα ξανατραγουδάει για ομπρέλες και θα το παίζει βασίλισσα της πίστας και πρώτο όνομα του μαγαζιού. Κοινώς: God help us!

    Βασικά, το Loud δεν είναι ακριβώς ο τέλειος κλώνος του GGGB, αλλά ένα μπαστάρδεμα από όλα της τα album (Music Of The Sun, A Girl Like Me, Good Girl Gone Bad και Rated R). Αν το album ήταν άνθρωπος, θα ήταν διχασμένη προσωπικότητα (δηλαδή Δίδυμος στο ζώδιο, αλλά αυτό δεν είναι στο θέμα μας). Περιέχει, λοιπόν, rnb/ dance/ pop κομμάτια που θα γίνουν επιτυχίες και θα βαρεθούμε να τ' ακούμε (S&M, What's My Name, Only Girl, Who's That Chick), reggae/dancehall τραγουδάκια ίσα ίσα για να κουνιόμαστε το καλοκαίρι στις παραλίες (Man Down, Raining Men), καμιά μπαλάντα για να μην την περάσουν για καμιά παράφωνη κι έχουμε δράματα (California King Bed, Fading), μερικά απομεινάρια του Rated R (Cheers, Skin), το σίκουελ μιας μεγάλης της επιτυχίας, το Love The Way You Lie pt. 2 το οποίο δεν είναι καλύτερο από το πρώτο και το κομμάτι - σύνοψη όλου του album, το Complicated (όχι, δεν είναι cover του γνωστού τραγουδιού της Avril) που αρχίζει ως rnb midtempo και δανείζεται κάποια στοιχεία από europop στο ρεφρέν. Αυτό έχει το μενού σήμερα, από 'κει και πέρα, διαλέγετε και παίρνετε...

   Η συνάντηση των τεσσάρων albums δεν είναι κι ιδιαίτερα θεαματική μα δεν θα μπορούσε κανείς να την θεωρήσει κι εντελώς χάλια. Αν και τα δυο singles, το Only Girl (In The World) και το - Umbrella Vol. 2 - What's My Name θα τα ακούσουμε αρκετές φορές και μάλλον τέτοια μοίρα θα έχει και το S&M με τους αλά Rated R στίχους που είναι πέρα για πέρα εμπορικό μα είναι ή το Cheers που μοιάζει κάπως στο πολύ καλό Rockstar 101 μα εννοείται πως το δεύτερο είναι καλύτερο. To Who's That Chick προοριζόταν για διαφήμηση των Doritos στο USA οπότε παίζει να την γλιτώσουμε. Όσον αφορά τις μπαλάντες, sorry, αλλά δεν βρήκα κάτι καλό εδώ, αλλά από midtempos το Skin, άντε και το Complicated μπορούν να γυαλίσουν στον καθένα. Τα dancehall τραγούδια κι αυτά δεν λένε κάτι, αν εξαιρέσουμε την συμμετοχή της συμπαθέστατης Nicki Minaj στο Raining Men.
    Άρα τι μας μένει; Η τελική βαθμολογία! Τι θα βάλουμε; Πάντως όχι κανέναν βαθμό σε στυλ "σκίζω σουτιέν για το Loud". Τι σημαίνει αυτό; 6/10
 PS: Sorry for not writing so long αλλά
     α) είχα διαγωνίσματα και Jumboκαταστάσεις και
     β) I'm too in love to write!
  

Robyn: Body Talk

             Πριν το review, θέλω να πω πως την σήμερον ημέραν έχω γενέθλια. Γερνάω η ρουφιάνα! Πάμε στο review τώρα.

        Γιατί να ξαναπώ για την Robyn; Θα καταντήσω γραφική στο τέλος. Πολλοί θα μπορούσαν να την κατηγορήσουν ότι θέλει να μας φάει τα λεφτά βγάζοντας τρια mini albums αντί για ένα, αλλά δεν βαριέσαι, αυτό μειώνει την αναμονή.

   Η σειρά Body Talk από άλλους αγαπήθηκε, αλλά από άλλους μισήθηκε. Εγώ βρίσκομαι κάπου στην μέση, δηλαδή πως αν και δεν είναι η καλύτερη της δουλειά, έχει πολλά δυνατά σημεία που αποδεικνύουν την pop perfection της ασχημούλας Σουηδέζας. Just take a ride για να δούμε τι θα δούμε.

  Fembot: Τι σημαίνει Fembot; Οτιδήποτε κι αν σημαίνει, έχει catchy στίχους και μια δυναμική ερμηνεία από την Robyn, αλλά, ok, νομίζω πως παρακάτω υπάρχουν καλύτερα κομμάτια. Don't skip it, anyway.

Don't Fucking Tell Me What To Do: Προσοχή: παραπλανητικός τίτλος! Γιατί όσο γαμάτος είναι, το τραγούδι δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του. Δεν είναι παρά μια λίστα πραγμάτων που την σκοτώνουν (ξέχασε να προσθέσει την φάτσα της) με συνοδεία ηλεκτρονικών μπλιμπλικιών.

Dancing On My Own: Pop anthem! Σηκώνει κανείς αντίρηση;

Indestructable: Ένα από τα πιο ιδανικά κομμάτια για να χορεύεις αγκαλιά με το γκομενάκι. Η pop perfection συνεχίζεται!

Time Machine: Το Time Machine, από τον Max Martin με αγάπη, εκφράζει αυτήν την επιθυμία για πισωγυρίσματα στο παρελθόν. Like it!

Love Kills: Τα beats είναι κάπως βαριά μα το Love Kills είναι η απεικόνηση του μάταιου τούτου κόσμου (If you're looking for love, get a heart made of steel /Cuz you know that love kills/ Don't go messing with love, it'll hurt you for real /Don't you know that love kills?). Απαισιόδοξο ως στίχος, αλλά ως αποτέλεσμα, αρκετά γοητευτικό. 

Hang With Me: Λίγο κατώτερο από το Dancing On My Own, λίγο καλύτερο από το Imdestructuble, αλλά κι αυτό ένα pop anthem.

Call Your Girlfriend: Συμβουλές περί σχέσεων. Not bad...

None Of Dem (ft Royksopp): Ωραία εισαγωγή, το ρεφρέν με χαλάει.

We Dance To The Beat: Σπαστικό. Αντικαταστήστε το με το Include Me Out από το Body Talk pt. 2 ή με το Cry When You Get Older από το pt. 1 .

U Should Know Better (ft Snoop Dog): Κάτι σαν το None Of Dem, μόνο που η ευτυχία κρατάει μέχρι να συνειδητοποιήσεις πως δεν υπάρχει ρεφρέν.

Dancehall Queen: Robyn goes Carribean! Λίγο άσχετο με το υπόλοιπο album, αλλά ένα διάλλειμα μας χρειάζεται που και που.

Get Myself Together: Σε version μπαλάντας θα ήταν καλύτερο.

In My Eyes: Νομίζω ότι έχει βρεθεί σε λάθος μέρος στην tracklist ή να μην συμπεριληφθεί καθόλου.

Stars 4 - Ever: Βαδίζει στα χνάρια του Indestructable μα χάνεται στην διαδρομή.

                                 Overall:

Αν κρατήσουμε από το Body Talk τα καλά του σημεία κι αλλάξουμε κανά - δυο τραγουδάκια, βγαίνει ένα καλό pop album. Το album έτσι όπως είναι δεν είναι κι άσχημο, αλλά με τις αλλαγές αυτές θα έπαιρνε έναν μεγαλύτερο βαθμό. 7/10

Cheryl Cole: Messy Little Raindrops

             Και το βραβείο για το album που δεν χρειαζόταν καν να ηχογραφηθεί το 2010 πάει....
στον δεύτερο δίσκο της χιλιοαπατημένης, πιθανώς όχι κι ιδιαίτερα έξυπνης και πρώην προσβεβλημένης από μαλάρια, Cheryl Cole. Γιατί το λέω αυτό; Επειδή οι Girls Aloud μας έταξαν album μέσα στην χρονιά κι οι fans, ειδικά οι Άγγλοι που έχουν συνηθήσει να  γίνονται τα πάντα στην ώρα τους (αχ, δύσμοιροι, δεν θ' αντέξετε ούτε λεπτό εδώ!),  θα έχουν αγανακτήσει αφού το 2010 τελειώνει (omg!) και δεν ακούμε νέα τους! Τι να κάνουμε, λοιπόν, το follow-up του χλιαρότατου περσινού 3 Words που μας έδωσε το συμπέρασμα ότι η Cheryl στο group είναι καλύτερη απ' ότι η Cheryl μόνη σαν το λεμόνι που παγώνει στο μπαλκόνι; Μα να το ακούσουμε μπας και παρηγορηθούμε,αν και χλωμό το βλέπω!, λέω εγώ. Τώρα όποιος θέλει ακολουθεί....

    Από που αρχίζουμε; Από το πρώτο single, το Promise This, το οποίο είναι ότι πρέπει για να το ακούς την ώρα που κάνεις ψώνια στο Hondos Center στην Γλυφάδα, δεν είναι σίγουρα το τραγούδι της χρονιάς, αλλά κατά κάποιον τρόπο catchy παρά την άθλια γαλλική προφορά της πρώην κυρίας Cole και μετά ακολουθεί η χλιαρότητα σε όλο το μεγαλείο της! Ο λόγος για το Yeah Yeah, ντουέτο με τον πρεζάκια Travie McCoy και το Will.i.amικής παραγωγής Live Tonight. Το The Flood κάπως ακούγεται, αλλά είναι σχεδόν κίνηση αυτοκτονίας να γίνει single (sorry, αλλά μπαλάντα της Cheryl Cole; Χάλια δεν ακούγεται;).

   Η χλιαρότητα συνεχίζεται με τα Amnesia, Everyone και το ψευτό - οπερατικό Raindrops (τι τους θες μωρή τους πριμαντονισμούς; Αφού καμιά σπουδαία φωνή δεν έχεις, παρ' το απόφαση!). Ευτυχώς, όμως, τα Hummingbird και Better To Lie είναι listenable (και κάπου εδώ πέρα ευχαριστώ τον Θεό που δεν με άφησε να βαρέσω κι άλλες ενέσεις) , στο δεύτερο την παράσταση να κλέβει η φωνή του August Rigo. Από 'κει και πέρα, έχουμε δυο ψευτό - χορευτικά κομμάτια, το Let's Get Down και το Waiting που αν και θα μπορούσαν να κάνουν μια αίσθηση στα UK Charts, είναι απλά δυο fillers, όπως και το  Happy Tears που σχεδόν όλα τα κομμάτια του album του μοιάζουν. Τυχαίο; Δεν νομίζω!

   Δεν ξέρω αν το Messy Little Raindrops θα πουλήσει, αλλά κανείς δεν χρειάζεται κι άλλο σόλο της Cheryl, ούτε κανενός μέλους των Girls Aloud (ακούς Sarah;) κι αυτό γιατί τα κορίτσια είναι ένα δυνατό μουσικά σύνολο που αξίζει να μείνουν δεμένες επειδή μας προσφέρουν καλά pop τραγούδια. Ίσως να μην ήταν το κατάλληλο timing, τώρα, που τα girl groups παρακμάζουν.Ίσως το Messy Little Raindrops καλύτερα να έμενε στο ράφι προς το παρόν... 5/10

             
                                                   1. Promise This
                                                  2. Yeah Yeah (feat. Travie McCoy)
                                                  3. Live Tonight
                                                 4. The Flood
                                                5. Amnesia
                                               6. Everyone (feat. Dizzee Rascal)
                                               7. Raindrops
                                              8. Hummingbird
                                              9. Better To Lie (feat. August Rigo)
                                             10.Let’s Get Down
                                             11.Happy Tears
                                             12.Waiting
      

Kaci Battaglia: Bring It On

           Ήταν 2001. Η Britney Spears βασίλευε στα charts, τότε, στις δόξες της, ενώ η bubblegum pop φορούσε το στέμα της βασίλισσας των μουσικών ειδών. Τότε η βιομηχανία έριξε στην μάχη την 13χρονη Kaci με το Paradise για να της κόψει την φόρα αλλά δεν πέτυχε και πολλά, πήγε ένα #11 στο UK μα αμφιβάλω αν θα το θυμάται κανένας τώρα, εκτός από το MAD που συμπεριέλαβε το video του σ' ένα αφιέρωμα για τα καλύτερα teen videos .Οπότε ήταν η τέλεια εποχή για hiatus για την Kaci επειδή ούτε γάτα, ούτε ζημιά.

      Έτσι, αθόρυβα, τo 2009 έβγαλε το single I Can't Help Myself που και πάλι πέρασε απαρατήρητο μέχρι που το Crazy Possessive, το επόμενο, προκαλέσε προσοχή, αλλά για λάθος λόγους: έμοιαζε εκπληκτικά με το Womanizer της "αντιπάλου" της! Το στοίχημα του Bring It On, όμως, ποιο πραγματικά είναι; Να προκαλέσει την προσοχή επειδή μοιάζει στο Circus ή στο Blackout της - ο Θεός να την κάνει πριγκίπισσας της pop ή να κάνει μια ήσυχη πορεία ως ένα ευχάριστο dance album;
         Δυστυχώς, η απάντηση είναι το πρώτο. Αρχίζοντας από το Crazy Possessive που μπορεί να κάνει και τον πιο φανατικό hater της Brit να αρχίσει να εκτιμάει την αξία του Womanizer, περιέχει μερικές listenable dance/electro/rnb λούπες σαν το Bionic - Atomic που, εντάξει, το λες συμπαθητικό, το Remedy (καμία σχέση με το μικρό αριστουργηματάκι της Little Boots) με την μοναδική, ίσως, προσεγμένη ενορχήστρωση ή το Go - Go Dancer που αν όλο το τραγούδι ήταν σαν την εισαγωγή του, ίσως ν' ανέβαινε στην εκτίμηση μου, αλλά και κάποιες δυσάρεστες εκπλήξεις όπως το υπερβολικά άγευστο κι αδιάφορο Tool ή η τραγική απομίμηση μπαλάντας που ακούει στο όνομα Seeing You Tonight. Πάντως το καλύτερο κομμάτι  (το λέω λες κι είναι πολλά τα καλά στο Bring It On, lol) είναι το Body Shots που κερδίζει βαθμούς σε sex appeal και κάνει ό,τι η Brit Brit προσπαθεί να κάνει απεγνωσμένα τα τελευταία χρόνια μουσικώς: το soundtrack των γλωσσόφυλων υπό την επίρρεια mohito και των φάσεων στο club.

         Πάντως τίποτα δεν το σώζει από το flop. Η παραγωγή παραείναι φθηνή και ριχή (στοιχηματίζω ότι η δισκογραφική εταιρία δεν ξόδεψε πάνω από πέντε ευρώ για συντελεστές, εκτός κι αν πλήρωσαν τους παραγωγούς της Απόλυτης), η Kaci δεν παρουσιάζει καμία προσωπικότητα και κάπως έτσι το Bring It On ξεχνιέται γρήγορα, με την λέξη φθηνό να είναι η πρώτη που σου έρχεται στο μυαλό όταν ετοιμάζεσαι να το περιγράψεις.
         Το μόνο που το σώζει είναι πως η Kaci έχει μια φωνή της προκοπής, δεν μιλάμε, βέβαια, για επίπεδα Aretha Franklin, αλλά είναι υποφερτή, όχι σαν της Brit που ακούγεται μόνο μετά τις 5 μπίρες! Αλλά, συγνώμη, δεν θα πάρω. No club anthems here!  4/10

                            
                                                1. Bionic-Atomic
                                                2. Crazy Possessive
                                                3. Body Shots (feat. Ludacris)
                                                4. Tool
                                                5. Go-Go Dancer
                                                6. Captain Save A Ho
                                                7. Remedy
                                                8. PartyAHolic
                                                9. Seeing You Tonight
                                                10. Watch Me
                                               11. Bring It On
                                               12. Crazy Possessive (Seamus Haji Extended Mix)     
    

Shontelle: No Gravity

       Όταν άκουσα για πρώτη φορά το T- Shirt, την παρθενική επιτυχία της Shontelle, η πρώτη μου εντύπωση ήταν κάπως έτσι: "Άι μωρή που αντιγράφεις το Umbrella για να κάνεις επιτυχία! Σου εύχομαι ολόψυχα να μείνεις στον άσσο!" Δεν ήξερα αν έπρεπε να γελάσω ή να κλάψω από τα γέλια όταν βγήκε αυτό το έκτρωμα που προσπαθούσε απελπισμένα να μιμηθεί το Disturbia της Rihanna με μια ιδέα Britney Spears. Ευτυχώς, όμως, δεν συμπερίληφθηκε στο No Gravity, το οποίο έφαγε πολλαπλά push - backs μέχρι να δει το φως της ημέρας . Τι μένει λοιπόν; Μια συλλογή υποψήφια Rihanna rip - offs ή μήπως κάτι πιο βελτιωμένο;

    Το εισαγωγικό κομμάτι, το Perfect Nightmare, είναι η γέφυρα ανάμεσα στο παλιό αμιγώς rnb στυλ της και την ελαφρώς electronic /dance κατεύθυνση που έχει υιοθετηθεί μιας που το album θα κυκλοφορήσει εν έτει 2010 που η ηλεκτρονικούρα επιβάλλεται αν θες να κάνεις επιτυχία και στηρίζεται αποκλειστικά στο "no way" του ρεφρέν που συνοδεύεται από synths. Περισσότερο grower θα το έλεγα... Μετά έχουμε το Impossible το οποίο είναι μάλλον ένα από τα καλύτερα κομμάτια της χρονιάς καθώς η φωνή της Shontelle είναι ιδανική γι' αυτήν την μπαλάντα χωρισμού που θα μπορούσε να γίνει άνετα ραδιοφωνικό hit. Το τρίτο στην σειρά κι ομότιτλο κομμάτι θα μπορούσε κι αυτό να κερδίσει μια καλή θέση στα ραδιόφωνα χάρη στα hooks του, αυτό το "la la la" στην εισαγωγή και το ρεφρέν για την ακρίβεια.

   Προς μεγάλη μου δυσαρέσκεια, παρακάτω, στο Take Ova, βλέπω την προειδοποίηση ασφαλείας "ft Pitbull" και τρέμω στην ιδέα ότι ο τύπος ίσως να κατέστρεψε άλλο ένα τραγούδι με το τραγικό του rapάρισμα. Το κομματάκι δεν λέει και πολλά, anyway. Κι επειδή υποτήθεται πως το κομμάτι είναι και καλά χορευτικό, μετά από ώριμη σκέψη, μπήκε μια μπαλάντα με pop/rock επιρροές στο νούμερο πέντε που λέγεται Say Hello To Goodbye που ακούγεται σαν τίτλος κανενός επεισοδίου του φτηνιάρικου 90210 (μια σκηνή είδα τυχαία στο Σκάι και μου κάθεται στον λαιμό). Αν και δεν ξεπερνά το Impossible, είναι αρκετά συμπαθητικό. Το DJ Made Me Do It που αντλεί επιρροή από την υπερεκτιμημένη δεκαετία του '80 το βλέπω για single που θ' αρκεστεί κάπου στην θέση #50 του Billboard. Τα - κάτι ανάμεσα σε midtempos και floor fillers- Love Shop, Helpless και Kiss You Up τα skipάρεις δίχως πολλή σκέψη ενώ το remix του T-Shirt είναι εντελώς άχρηστο.
   Τι βγαίνει απ' όλα αυτά; Ένας ok δίσκος που θα τα πάει μέτρια γιατί δεν έχει και κάτι ιδιαίτερο να προσφέρει. Εντάξει, τον ακούς εύχαριστα, δεν είναι κι έκτρωμα μα δεν είναι σίγουρα κι ο καλύτερος της χρονιάς. 6/10

KT Tunstall: Tiger Suit

        Δεν νομίζω ότι η KT Tunstall είναι άγνωστη στο ελληνικό κοινό. Το τραγούδι της, Suddenly I See έχει χρησιμοποιηθεί στην διαφήμηση του Ice Tea, καθώς και στην πασίγνωστη κι όχι άδικα πετυχημένη ταινία, The Devil Wears Prada. Έτσι, αν και δεν την γνωρίζει η Ψωροκώσταινα ως όνομα, την φωνή της θα την έχει ακούσει.

   Ωραία λοιπόν, τώρα βρισκόμαστε δυο χρόνια πριν το 2012 (σημείωση: Δεν πιστεύω τις μαλακίες περί καταστροφής του κόσμου. Δηλαδή θα βγάλουν ανακοίνωση για το τι ώρα θα καταστραφεί ο κόσμος; Αν είναι, να ξέρω γιατί θέλω να κανονίσω να πάω καμία βόλτα με τις φίλες μου προτού γίνουμε στάχτη και μπούρμπερη) καθώς και τρια χρόνια μετά το καταπληκτικό Drastic Fantastic. Για το Tiger Suit ακολούθησε έναν ήχο πιο ηλεκτρονικό, τον οποίο εκείνη ονόμασε nature teckno που συνδυάζει την electronica με τους ήχους της φύσης, γνωρίζοντας ότι θα χάσει θαυμαστές, αλλά κι ότι θα κερδίσει άλλους. Κοινώς, η 35χρονη κοπελιά πήρε ένα ρίσκο. Για να δούμε

    Από που αρχίζουμε; Από το Uunmmannaq Song, το οποίο δίνει μια γενική εικόνα για το album, αλλά she can do better. Το αμέσως επόμενο, το Glamour Puss, είναι το πιο ηλεκτρονικό, νεαρότερο αδελφάκι του Suddenly I See, όπως και το τραγουδάκι στο νούμερο οχτώ, το Come On, Get In, έχει φανερή συγγένεια με το Hold On από το Drastic Fantastic, αλλά κι οι δυο περιπτώσεις είναι συγχωρεμένες γιατί πρόκειται για το τρίτο καλύτερο και το καλύτερο κομμάτι του album αντίστοιχα. Το δεύτερο καλύτερο τραγουδάκι ονομάζεται Fade Like A Shadow και μιλάει για κάποιον που την "στοίχειωνε" (μυστήριο το τι θέλει να πει ο ποιητής).  Το έβγαλε και για παρθενικό single, αλλά δεν τα πήγε και τόσο καλά (#11 στην Ιαπωνία, μάλλον καμιά Ayumi Hamasaki κατσικώθηκε στο #1) σε αντίθεση με το κατώτερο (Still A) Weirdo που κάτι κατάφερε ( # 88 Ultratop Wallonia Belgium και #39 UK Charts).

   Μουσικά, η KT έχει βρει τον τρόπο να ισσοροπήσει τον παλιό της ήχο με τον καινούριο δημιουργώντας ένα κράμα ήχων που πετυχαίνει τον σκοπό του, ειδικά στο Difficulty και στην εισαγωγή του Push That Knot Away. Δεν χάθηκε στα ηλεκτρονικά beats, ούτε πλάσαρε το Tiger Suit για κάτι που δεν είναι. Έχει μερικά όχι ιδιαίτερα έκδηλα disco στοιχεία, ίσως ελαφρώς Golfrappικά. Δεν γίνεται κουραστικό ως ήχος, αλλά κάποια κομμάτια είναι σχετικά αδύναμα. Ο λόγος για τα Golden Flames παρά το γεγονός ότι περιέχει τους καλύτερους στίχους στο album, Uunmannaq Song που αναφέρθηκε πιο πάνω και Madame Trudeaux που...εχμ..απλά δεν λέει τίποτα.
  Παρόλα αυτά (Pourtant ή Cependant όπως το λέμε εμείς οι γαλλόφωνοι), αν και το Tiger Suit δεν είναι σίγουρα το καλύτερο της album και δεν ξεπερνάει τις προηγούμενες δουλειές της, παραμένει ένα ευχάριστο, ιδίως μουσικά, σύνολο που δεν απογοητεύει. Όποιος πιστεύει το αντίθετο, να σηκώσει το χέρι του!  7,5/10

The Pretty Reckless: Light Me Up

     Τα παραδείγματα ηθοποιών που φιλοδοξούν να κάνουν καριέρα στο τραγούδι είναι άπειρα. Πολλοί μας βγαίνουν μέτριοι (Miley Cyrus) ή αδιάφοροι (Miranda Gosgove) ενώ άλλοι μας χαρίζουν μικρά αριστουργήματα (Alexz Johnson). Υπάρχουν κι άλλοι που όσο πάνε και βελτιώνονται (Selena Gomez, Demi Lovato). Που θα μπορούσε να ενταχθεί η Little J;

 Η Taylor Momsen δημιούργησε μια αρκετά edgy εικόνα, αυτήν του κακού κοριτσιού που δεν πάει με τις μάζες, κάνει την δύσκολη με τους άντρες και παίρνει ναρκωτικά ενώ δεν φοβάται να σοκάρει. Φυσικά κι έχει και στιγμές αδυναμίας, γι' αυτό υπάρχουν και μπαλάντες στο album. Έτσι, στο My Medicine ακούμε μια οργισμένη Taylor, το ίδιο και στο Since You' re Gone που σουτάρει τον γκόμενο ο οποίος της κατέστρεψε την ζωή, μόνο που τα δυο αυτά κομμάτια είναι πολύ κακό για το τίποτα. Στο εξαιρετικό Make Me Wanna Die η Taylor δίνει τόπο στην οργή κι αφήνεται σε έναν αδιέξοδο και σκοτεινό έρωτα, πιθανόν με κανέναν βρυκόλακα (αυτή είναι ξανθιά άρα δικαιολήγηται).

      Το ομώνυμο κομμάτι είναι μια τρανή απόδειξη γι' αρχαρίους ότι το rock βγήκε από το blues (όπως κι όλα τα είδη μουσικής βγήκαν από 'κει, anyway) καθώς κι εντελώς διαφορετικό από τα υπόλοιπα κομμάτια του album κι υποψήφιο για best track. Μια υποψηφιότητα γι' αυτήν την κατηγορία κερδίζει το ειρωνικό δεύτερο single Miss Nothing με το "βέβηλο" video, το οποίο πάει χεράκι - χεράκι με το Goin' Down καθώς και τα δυο διηγούνται μια ιστορία, ότι και καλά η Taylor ξεκάνει τον προβληματικό της γκόμενο και μετά ζητάει συγχώρεση από τον ιερέα. Είναι σκέτη παράνο'ι'α, αλλά άκρως απολαυστικά.
      Όμως στο Just Tonight που είχε προηγηθεί είδαμε την Taylor να λυγίζει συναισθηματικά και ν' αφήνεται στην αγκαλιά κάποιου για ένα βράδυ μόνο. Καλό θα είναι να το κρατήσουμε επειδή μέχρι να φτάσουμε στην επόμενη και σαφώς κατώτερη μπαλάντα, Nothing Left To Lose έχουμε κάμποσο δρόμο κι άλλο τόσο για το ακουστικό You που κλείνει το album, το οποίο, όμως, δεν φτουράει κι αυτό στο Just Tonight.

   Το μόνο κακό είναι ότι η ίδια μουσική επαναλαμβάνεται σε πολλά τραγούδια οπότε καλά θα κάνουν να την βελτιώσουν στο επόμενο album γιατί το πολύ "Κύριε Ελέησον" το βαριέται κι ο Θεός. Κατά τ' άλλα, το Light Me Up είναι μια συλλογή με τραγούδια που ισσοροπούν ανάμεσα στο σκοτάδι, την παράνο'ι'α, την ευαισθησία και το σκοτάδι, τα οποία έχουν ως περιτύλιγμα την καταπληκτική φωνή της Little J που νομίζεις ότι δεν είναι 16 χρονών αυτή που τραγουδάει. Άντε να δούμε και στο μέλλον τι θα κάνουν!  7,5/10

                

1.	"My Medicine"
2.	"Since You're Gone"
3.Make Me Wanna Die
4.	"Light Me Up"
5.	"Just Tonight"
6.	"Miss Nothing"
7.	"Goin' Down"
8.	"Nothing Left to Lose"
9.	"Factory Girl"
10.	"You"

Katy Perry: Teenage Dream

         Βρισκόμαστε στο 2010, δυο χρόνια έπειτα από το One Of The Boys και τις σαρωτικές επιτυχίες  I Kissed A Girl και Hot N Cold, με το τελευταίο να το έχει . Σύμφωνα με τα δεδομένα του mainstream και τα δικά μου, ήταν η ώρα για την Katy Perry να βγάλει δεύτερο album. Και τελικά μας ήρθε το California Girls, το οποίο έκανε την ανεμενόμενη επιτυχία στο Billboard. Ανακοινώθηκαν όσα ήταν ν' ανακοινωθούν για το album κι έτσι όλοι μας περιμέναμε μέχρι να leakάρει. για να δούμε τι αξίζει. Ήρθε η ώρα του λοιπόν!

     Το Teenage Dream είναι πιο ηλεκτρονικό από το One Of The Boys, αλλά το μουσικό στυλ της Katy  Perry δεν έχει αλλάξει εντελώς, ούτε έχει υποταγεί ολοκληρωτικά στις electro/dance φόρμουλες που υποτήθεται πως χαρίζουν την επιτυχία στα charts και την (μην ξεράσω!) εκτίμηση του μουσικού κοινού. Αν κι υπάρχουν πολλά synths στις ενορχηστρώσεις των τραγουδιών, το album δεν είναι γεμάτο κομμάτια που φωνάζουν "Θέλω απεγνωσμένα να γίνω club anthem και ν' ανέβω ψηλά στα charts ο κόσμος να χαλάσει!"

     Το album στο οποίο θα μπορούσαν ν' ανήκουν τα 5 πρώτα κομμάτια είναι το Animal της Kesha. Έτσι το πρώτο κομμάτι είναι το Your Love Is My Drug του Teenage Dream, το Last Friday Night το Take It Off, το California Girls το Tik Tok, το Firework το Kiss N Tell  κατά κάποιον τρόπο και το Peacock το Blah Blah. Παρόλα αυτά δεν μπορούμε να πούμε πως η Katy Perry αντιγράφει την Kesha γιατί α) δεν είναι σκλάβα του autotune, β) δεν πλασάρει την ίδια λιγδιάρικη εικόνα, αντίθετα μάλιστα και γ) έχουν τους ίδους παραγωγούς aka Dr. Luke και Max Martin οπότε είναι φυσικό να βγει παρόμοιος ήχος. Για τα υπόλοιπα, τα οποία είναι λιγότερο εμπορικά και περισσότερο προσωπικά, δεν ισχύει το ίδιο.

      Όπως και να 'χει το πράγμα, το album στιχουργικά καταπιάνεται με πολλά θέματα, από τον πρώτο εφηβικό έρωτα (The One Who Got Away) και το μεθύσι της Παρασκευής (Last Friday Night) ως την ιστορία μιας κοπέλας που είχε τα πάντα μα φοβήθηκε την ίδια της την λάμψη και κλείστηκε στο σκοτάδι (Pearl), τον πρεζάκια γκόμενο της (Circle The Drain) και ... τα παγώνια (Peacock), όχι στην κυριολεξία δηλαδή, αλλά για το cock. Αυτό το τραγούδι  θεωρούταν kinda shocking από την δισκογραφική εταιρία κι έτσι παραλίγο να μην μπει στο album, αν και δεν καταλαβαίνω το γιατί εφόσον υπάρχει μια Kesha που γράφει πολύ χειρότερους στίχους απ' αυτούς του Peacock. Έχω να παρατηρήσω μια έμφαση στο θέμα των σχέσεων που περνάνε δύσκολες στιγμές (ET, Circle The Drain, Who Am I Living For, Not Like The Movies). Καλά όλα αυτά στιχουργικώς. Τι γίνεται, όμως, στο μουσικό μέρος του album;
     Όταν leakαρε το Teenage Drem (το single εννοώ), ο κόσμος έλεγε πόσο μοιάζει αυτό με το California Girls. Βασικά αυτό ισχύει ως ένα σημείο. Στο ρεφρέν μοιάζουν, ναι, αυτό είναι αλήθεια, αλλά ως ενορχηστρώσεις δεν  έχουν καμία σχέση. Το Teenage Dream είναι περισσότερο κιθαριστικό και  καψούρικο ενώ το California Girls πιο ηλεκτρονικό και dancy, αλλά το πρώτο είναι καλύτερο. Ok, το λύσαμε κι αυτό το ζήτημα.

   Αν και το album εμπεριέχει κάποιες πολύ καλές μουσικές στιγμές όπως την ηλεκτρονική "έκρηξη" στο Firework ή τις τρομπέτες στο middle 8 του Last Friday Night, από το Circle The Drain και πέρα κουράζει κάπως η τόσο ηλεκτρονική παραγωγή, ειδικά όταν  φτάνουμε στο E.T. με το πολύ hardcore και κάπως ενοχλητικό beat κι έτσι περιμένεις καμία κιθαριστική ή πιανιστική μπαλάντα για να αλλάξει το κλίμα. Τo Not Like The Movies, η μοναδική μπαλάντα του album, όμως, δεν ικανοποιεί ιδιαίτερα, όχι τουλάχιστον αν το βάλεις μπροστά σ' ένα Thinking Of You.
  Κατά  τ' άλλα, το Teenage Dream δεν είναι το απόλυτο trash, όσο κι αν κάποιοι θα ήθελαν να είναι για να έχουν να θάβουν. Είναι, όπως είπα και πριν, κουραστικό σε κάποια σημεία μα εμπεριέχει μερικά καλά, συγκεκριμένα τέσσερα κομμάτια (Teenage Dream, Last Friday Night, Firework, Pearl), άντε και κανά δυο άλλα, εξαρτάται πως το βλέπει ο καθένας.Εγώ το βλέπω έτσι, πως αν και δεν είναι η απόλυτη albumάρα, έχει μερικά ευχάριστα σημεία. You? 6,5/10